het oude moem nieuwsbrief-archief

Hier vind je de oudere columns en nieuwsbrieven. Klik hier voor de laatste nieuwsbrief - en als je je gratis wilt abonneren op de maandelijkse Moem nieuwsbrief.
Veel leesplezier, Marielle

Zin maken

Moem nieuwsbrief nr 36, oktober 2007

Het is zo'n dag dat niets lekker loopt. Vreselijk veel te doen en er komt niet echt iets uit je handen. Langzaamaan wordt het avond en je hebt niets bedacht voor het eten. Eigenlijk heb je ook helemaal geen honger en kan dat hele avondeten je gestolen worden. Maar ja, je hebt ook nog een man en kinderen en die denken er vast heel anders over.

Je hebt al twee keer wat laten bezorgen deze week dus dat is geen optie. Je kunt nu met je laatste energie naar de supermarkt gaan en dan zuchtend en steunend gaan koken. Je weet dat dan het eten meestal aanbrandt of mislukt. Een hoop gedoe zonder resultaat.

Hoe het ook kan: je zoekt in alle kastjes. Pakt de hele koelkast uit en legt alle ingrediënten voor je op het aanrecht. Kijkend naar al die dingen proef je hoe het zou kunnen smaken. Als je nou ook nog een citroen hebt of wat citroensap... dan zou je... Oh wacht even. Nog wel grapefruitsap... Ook lekker. Al proevend en fantaserend verzin je een lekkere maaltijd. Zoiets als wat je eerder maakte en iedereen lekker vond - maar toch anders omdat je nu heel andere dingen in huis hebt. Je geniet van het koken en leeft helemaal op. Stralend zet je de pan op tafel en jullie gaan heerlijk eten. Zulk lekker eten wil iedereen elke dag wel!

Het is zo'n dag dat niets lekker loopt. De hele dag gezeur aan je hoofd en doodmoe zak je na het eten op de bank. Nu lekker niets meer. Oh ja, shit. Het is jullie avondje. Die ene avond dat jullie er helemaal voor elkaar kunnen zijn. Kinderen op bed en geen televisie. Samen praten en dicht bij elkaar komen om dan daarna in bed jullie samenzijn verder te vieren. Maar je moet er nu echt niet aan denken. Wat een gedoe.

Vorige keer heb je dit avondje ook al geschrapt omdat je te moe was. Dus dat is geen optie. Je kunt je laatste beetje energie bij elkaar rapen en jezelf dwingen er wat van te maken, vanavond. Maar je weet ook dat dat vaak tot niets leidt. Als jij er niet lekker inzit gaat hij ook vaak moeilijk doen en straks ga je dan allebei moe en gefrustreerd naar bed en valt er weinig te vieren.

Hoe het ook kan: je denkt aan je partner, kijkt naar hem als hij in de buurt is. Je bedenkt wat er allemaal ook alweer zo lekker is aan hem en aan het samenzijn met hem. Zijn lieve woorden, zijn lach. Zijn armen om je heen. Zijn handen en zijn vingers. Zijn zorgzaamheid. Hoe hij naar jou kijkt en hoe je dan jezelf door zijn ogen ziet. En hoe het voelt om weer zo dicht bij elkaar te zijn. Even weer helemaal één. Je bedenkt wat je allemaal nog meer met hem zou kunnen doen. Zou je durven om eens.... En als je nou eens....

Met een grote glimlach sta je op en ga je de slaapkamer gezellig maken. In het voorbijgaan fluister je wat sappigs in zijn oor. Hij staat snel op en volgt jou waarheen jij ook maar wilt die avond en die nacht. Zo'n vrouw wil hij elke nacht wel.

Als je goed kijkt heb je bijna altijd genoeg 'in huis' om iets lekkers klaar te maken.

liefs, Marielle

Sensualiteit

Moem nieusbrief nr 35, september 2007

Oh, wat verlangde ik naar de zomer. Naar de zeeuwse zon op mijn blote billen. Het zand tussen mijn tenen. Ik dacht terug aan al die strandvakanties die ik als kind had. Met al je spulletjes de lange duingang over wandelen want waar de wandeling het langst is, is het strand het minst druk. Als beloning kregen we dan zodra het windscherm stond een boterham met gebakken ei uit de koelbox. Hoe snel je die ook probeerde in je mond te stoppen, altijd zat er zand bij. Ik voel het nog knisperen tussen mijn tanden. Oh wat verlangde ik naar Zeeland. Naar de duinen, het duingras, de warme zeebries en het geluid van de meeuwen en zelfs het zand tussen mijn tanden.

En toen was het zomer. En we gingen naar Zeeland. En het was één dag heel warm maar ik was niet zo lekker dus ging ik niet mee naar het strand. En daarna was het over, die zomer. Ik heb hem in elk geval niet meer gezien daar in Zeeland. Ik ben nog wel naar zee geweest geweest. De lange duinwandeling gemaakt naar het mooiste stukje strand. En mijn moeder was er ook bij. Geen gebakken eieren. Geen zon. Wel zand tussen mijn tenen. Ijskoud zand. Niet die heerlijke warme zon op mijn billen maar wel de zeelucht en het geschreeuw van de meeuwen. En wat had ik het koud! Maar al mijn zintuigen draaiden op volle toeren om zoveel mogelijk van deze ervaringen in me op te nemen. En toen had ik het alleen nog maar koud. ;-)

Het weer zat dus niet mee maar we logeerden in een heel mooi huis. Geen zon op mijn billen maar wel een bubbelbad dat mijn lichaam helemaal liet ontspannen. Geen warme zeewind maar wel een stoomdouchecabine waar ik lekker warm van werd. De badkamer was warm en groot en ik heb daar in die twee weken heel wat uurtjes in doorgebracht met verwennen en genieten. Het huis stond midden in het oude centrum van het stadje. Dichtbij hele lekkere restaurants. Geen gebakken eieren dus met knisperend zand maar wel een heerlijk vier-gangen menu. Zoveel smaakjes en geurtjes en kleurtjes... Mijn ogen, neus en mond gingen uit hun dak.

Soms zijn de dingen niet zoals je ze had verwacht. Dat geldt voor een zomer aan het strand maar ook voor liefde en seks. Waarom zou je je richten op hoe de liefde of seks ooit was, of op hoe je denkt dat het eigenlijk zou moeten zijn? Als je je in plaats daarvan richt op wat er nu is en wat je nu voelt, en dat dan helemaal beleeft met al je zintuigen dan ervaar je zoveel meer!

Dàt is sensualiteit: niet wat er zou kunnen of moeten zijn, maar wat er wèl is, hier, nu... en lekker.

liefs, Marielle

Ervaringsdeskundige

Moem nieuwsbrief nr 34, juni 2007

Berlijn was heerlijk en mooi en geweldig. Dagenlang hebben we er rondgelopen. In het Pergamonmuseum besloot mijn lijf dat het even genoeg was. Logisch. Ik had natuurlijk een rolstoel moeten pakken in zo'n enorm museum. Na dagen lopen door zo'n grote stad was dit echt de druppel voor mijn bekken. Bij elke stap sneed er een mes door me heen. Met tranen in mijn ogen van pijn en vooral frustratie zakte ik op een terras neer. Na een paar pijnstillers en een halve fles wijn kon ik weer lopen en lachen.

Yes! Een extra les dansexpressie van mijn dansconditiedocente. Leuk! Ga ik doen. Heerlijk vind ik dat: emoties dansen. Voelen wat je danst en dansen wat je voelt. Helemaal geweldig met het Godinnenorakel erbij. Wow, wat een avond. Ik geef alles wat ik heb en meer en kom stralend, stromend, blozend thuis. De endorfine zakt langzaam weg. Mijn rug doet zeer en het wordt steeds erger. Mijn benen willen niet doen wat ik wil. Dit blijft dagen zo.

Tijdens het uitgaan zegt iemand iets wat me heel erg kwetst. Ik zeg niets. Ik heb PMS en wil niet meteen een oorlog beginnen daar in dat café dus ik slik. Dan wordt er nog iets gezegd wat helemaal verkeerd valt. Ik slik en ik stik. Zachtjes trek ik mijn onzichtbare maar o zo stevige deur naar mijn hart een beetje verder dicht. Ik weet dit niet. Ik voel alleen minder pijn, minder verdriet. Het leven is beter zo. Voor het gemak vergeet ik even dat ik zo ook minder liefde voel en plezier.

Over de grenzen van mijn lichaam en over de grenzen van mijn hart. Twee weken lang loop ik rond als een zombie. Net of ik de grond niet echt raak. Mijn rug doet pijn, mijn benen doen pijn, mijn maag en darmen doen raar en pijn. Ik heb weer migraine gehad sinds lange tijd. Ik ga steeds verder in mijn hoofd leven, mijn lichaam voelt ver weg. Ik kan maar niet bedenken wat ik wil. Zelfs wat ik wil eten of drinken is moeilijk. Ik eet te veel of gewoon niets. Ik wil geen seks maar ja, da's wel vaker zo ;-)

Op een avond masseert P me op mijn verzoek stevig en lief met geurige olie en dan WHAM BHAM!!!. Die onzichtbare deur voor mijn hart bleek toch niet zo sterk en vliegt met een ruk open. Als een klein meisje lig ik te huilen. Langzaam voel ik alles weer. Mijn lichaam, mijn pijn, mijn verdriet, mijn liefde, mijn lusten en verlangens. Na een onrustige nacht vol dromen over opengaande deuren en luiken en kamertjes lig ik stil in mijn bed te luisteren naar mijn lijf. Ik ben er weer.

Nu weet ik ineens wat er is gebeurd. Wanneer. Waarom. En natuurlijk weet ik nu wat ik allemaal had kunnen doen om dit te voorkomen. Beter op mezelf passen. Mijn oefeningen doen. Luisteren naar mijn lichaam. Mijn lichaam verwennen. Weten wat mijn grenzen zijn. Niet alles willen kunnen doen. Mezelf accepteren zoals ik ben. Van mezelf houden en voor mezelf opkomen. Niet slikken en stikken maar zeggen wat op je hart ligt. En nog veel meer. Al die dingen waarover ik schrijf. Al die dingen die ik andere vrouwen zeg te doen in zulke gevallen.

Maar ja. Ik weet natuurlijk ook zo goed wat andere vrouwen moeten doen omdat ik het zelf ook moet doen. Ik ben tenslotte ervaringsdeskundige. ;-)

liefs, Marielle

Samen weg

Moem nieuwsbrief nr 33, mei 2007

Als je dit leest ben ik bijna in Berlijn met P.
Eindelijk weer eens samen weg, heerlijk. Dit is een must voor onze relatie. Niet dat we uit elkaar groeien zonder zo'n trip maar mèt zo'n reisje krijgen we wel een enorme dosis liefdesvitamines binnen. Samen een nieuwe stad ontdekken, lekker eten, winkelen, musea bezoeken en ook weer heel veel samen praten en dan toch ook weer iets nieuws van elkaar ontdekken. Puberzoon L hebben we vrijdagavond al naar mijn ouders gebracht met wie hij een hele week gaat kamperen in Cadzand. Hij had er ook zin in!

P en ik proberen elke week in elk geval één avond echt contact met elkaar te maken. Gewoon samen zijn en eventueel aan de hand van een Osho-kaart ofzo een onderwerp te kiezen waar we over praten. Erg leuk omdat je dan dingen vertelt en hoort van elkaar die je anders misschien wel nooit zou horen. Ook gaan we regelmatig samen uit eten. Ook weer om samen te genieten van heerlijk eten en om heel veel te praten. En als het lukt dus elk jaar een weekend samen weg. Met L doen we al deze dingen ook wel hoor. Maar als je met z'n tweetjes gaat zonder kinderen doe je echt heel andere dingen en kom je echt weer aan elkaar toe. Er is dan meer ruimte voor verliefdheid en spontane seks enzo.

L weet dat wij dit soort dingen nodig hebben en voelt zich totaal niet buitengesloten. Ik denk dat hij het - ook al roept hij soms dat we nu echt moeten ophouden met dat gevoos - heel fijn vindt dat wij zoveel van elkaar houden en zo gelukkig en verliefd kunnen zijn. Ik denk ook dat wij hiermee aangeven wat wij belangrijk vinden in het leven en hij leert zo van ons dat het heel fijn is om een relatie te hebben met een speciaal iemand. Gelukkige ouders maakt gelukkige kinderen. En in het groot: een gelukkige moeder maakt een gelukkig gezin! ;-)

Zondagavond was het Koninginnenacht in Utrecht, waar wij altijd wel een klein stukje van meepikken om dan vervolgens de rest van de nacht rosé te drinken bij vrienden die midden in de stad wonen. In dat ene kleine stukje wat we gisteren dus van de vrijmarkt meepikten was een kraam van een meisjeshockeyclub met een enorme verzameling oude boeken. Heerlijk vind ik dat. Stiekum hoop ik dan een geweldig oud en achterhaald boek te vinden over relatieproblematiek of seks. Zo een waar je de hele tijd verontwaardigd uit voorleest of zachtjes kan gniffelen en het liefst met van die zwart-wit foto's van een stel in bed of gelukkig rennend op het strand of met de kinderen in het bos enzo. Heerlijk.

En ja hoor! Daar lag mijn nieuwe gniffelboek: "Het Wonder van de Liefde" geschreven in 1968 (hee, mijn geboortejaar!) door Oswalt Kolle naar de films die hij maakte over seks en liefde. Oswalt vindt dat wij de liefde steeds als een wonder moeten beleven, lees ik in de kaft. Ik ben het helemaal eens met Oswalt. Ik blader door het boek en zie van die geweldige foto's van een man en een vrouw met getoupeerd haar ;-) in bed, elkaar warrig aankijkend met als onderschrift: "Het is de inspirerende taak van man en vrouw dat zij zich steeds opnieuw tot elkaar wenden en dat zij de vlam van het verlangen en van de wellust niet laten doven."

Op de volgende bladzijde een foto van een stel in een met schrootjes betimmerd restaurant met een enorme stompkaars op tafel. Hij houdt haar hand vast en zij kijkt al behoorlijk dronken in zijn ogen. De foto daaronder laat datzelfde stel zien terwijl ze innig afscheid nemen van de kinderen. Het onderschrift: "Geef de liefde ook eens vakantie - al is het maar een weekend. Zonder de kinderen. Kinderen groeien gelukkiger op wanneer het huwelijk van hun ouders harmonisch en gelukkig is. Daarvoor mogen zij best af en toe de prijs betalen dat hun ouders eens weg zijn. "

Die Oswalt had het in 1968 al door. Berlijn, here we come!

liefs, Marielle

Hints

Column april 2007 bij Mama's

"Mannen!!!" Hoe vaak heb ik dit wel niet gezegd en gehoord! Maar ik weet dat ik dan eigenlijk bedoel; "Mannen, hoe moet ik met ze omgaan!" Veel vrouwen (en ik vroeger zelf ook) denken dat hoe zij denken, reageren, handelen etc. de enige juiste manier is. En dat is niet zo, dames! Echt niet! ;-) Maar ik heb goed nieuws: als je een man waardeert en bevestigt in hoe hij de dingen ziet of doet, als je hem uitlegt hoe jouw manier jou gelukkiger maakt, dan wil hij jou daar graag bij helpen door het voortaan op jouw manier te doen.

Let wel: waarderen, bevestigen en dan uitleggen met een motivatie. En daar gaat het meestal verkeerd met ons vrouwen. We weten vaak wat er mis is en hoe we het niet willen, maar hoe het dan wel moet en waarom het zo moet, dat weten we echt niet.

Soms weten we het wèl maar durven we niet erom te vragen. Juist je diepste verlangen is moeilijk te vertellen aan je partner. Het voelt zo vreselijk kwetsbaar om bijvoorbeeld te vertellen hoe jij het liefst wordt verwend in bed. Je bent bang om hem te kwetsen, bang dat hij denkt dat hij iets fout doet - en die kans is redelijk groot omdat mannen op dat gebied nu eenmaal snel gekwetst zijn.

Je probeert het met kleine en dan met grote hints. Je gaat hem bijvoorbeeld oraal bevredigen omdat jij graag wilt dat hij dat bij jou doet. Je vergeet daarbij dat hij zo meteen heerlijk is klaargekomen en helemaal voldaan is en er echt niet meer aan denkt om nog iets voor jou te doen. Hoogstwaarschijnlijk is hij het de volgende keer vergeten en áls hij er nog aan denkt dan is dat met een verlangen naar de volgende keer dat hij door jou verwend wordt... Het komt echt niet bij hem op dat jij een voorbeeld stelde en eigenlijk wilde dat hij dit voor jou zou doen. Er zit niets anders op. Na een paar maanden hints spelen zul je het toch echt anders moeten aanpakken. Door te vragen bijvoorbeeld.

Eindelijk durf je het dan. Je wordt rood, je hebt het gevoel dat je door de grond zakt of ineens zo wankel staat dat je zomaar om kunt vallen en in honderd stukjes zal breken. Je vertelt wat je nou zo lekker zou vinden en je vergeet niet te vertellen hoe geweldig je dat zou vinden, dat je er altijd al van gedroomd hebt, dat je het eng vindt om dit te vertellen. Hij is even stil en je denkt dat als hij niet snel reageert dat je dan.... En dan zegt hij: "Hoe dan precies, want ik snap het niet zo goed, kun je het me laten zien of anders uitleggen?" En je raapt je laatste beetje moed bij elkaar en je doet het voor bij hem of je gebruikt je handen om hem te laten zien waar en hoe en dan weet je dat je dit moment nooit zal vergeten. En het mooie is: hij ook niet.

Zijn hele leven lang staat dit in zijn geheugen gegrift en als je niet over een poosje iets anders vraagt zul je voortaan op deze manier verwend worden omdat hij weet dat hij jou op deze manier gelukkig maakt. ;-)

liefs, Marielle

Als...

Moem nieuwsbrief nr 32, april 2007

Als de baby er is dan wordt het vast anders
Als hij die nieuwe opdracht heeft dan is het wel weer leuk
Als ik die promotie krijg dan ben ik echt iemand
Als ik eenmaal een partner heb dan ben ik vast gelukkig
Als ik vijf kilo lichter ben dan vindt hij me wel weer mooi
Als ik een eigen kamer zou hebben dan zou ik wèl kunnen doen wat ik wil
Als de kinderen groot zijn dan kan ik weer tijd voor mezelf maken
Als we samenwonen dan gaat het vanzelf beter
Als we eenmaal getrouwd zijn dan komt het wel goed
Als ik een kindje heb dan ben ik echt gelukkig
Als we een groter huis hebben dan hebben we het vast fijner samen
Als ik klaar ben met mijn studie kan het leven beginnen
Als ik leuker werk heb dan ben ik minder depressief
Als het vakantie is dan kan ik eindelijk doen wat ik wil
Als ik niet zo'n dikke buik zou hebben dan zou ik mooier zijn en vast wel een partner kunnen vinden
Als ik sexy was dan zou hij wel met me willen vrijen
Als ik ..........
dan ...........
en dan ..........

Ik woonde in Tiel bij mijn ouders. Maar als ik straks eenmaal op kamers in Utrecht zou zijn dan zou ik echt mezelf kunnen zijn -- en dus gelukkig. In Utrecht deed ik de lerarenopleiding en had een iets te depressief diepzinnig vriendje, dus natuurlijk was ik daarom niet helemaal gelukkig. Als ik maar een andere opleiding zou doen en een ander vriendje dan...

De kunstacademie was het ook niet helemaal, maar dat kwam natuurlijk omdat ik vast niet kunstzinnig genoeg was voor zo'n opleiding. Dan maar werken. Maar dat verdiende toch wel erg weinig in zo'n winkel en dat deejay-vriendje vond me vast te dik en te lelijk en daarom ging hij toch maar met z'n ex naar bed die blonder, kleiner en dunner was.

Ik kwam P tegen en die hield van me zoals ik was, maar dat hielp ook niet. Dat zei hij nou allemaal wel, maar stiekum wou hij natuurlijk veel liever een vrouw die veel geld verdiende, mooi en intellectueel was. Intussen probeerde ik nog een modeacedemie voor een jaartje om te voelen dat ik daar ook niet gelukkig van werd. Het werken als ontwerper was wel leuk maar echt blij werd ik er niet van. Een kindje zou me helemaal compleet maken en dan zou de rest vanzelf wel komen, dacht ik.

En daar zat ik dan. Man, huis, kindje op moeders schoot maar nee, als ik nou leuk werk zou hebben zou het wèl helemaal af zijn. Maar ik kon natuurlijk niet zomaar wat leuks gaan doen. Daar heb je een diploma voor nodig en dat had ik niet dus ja, dan maar dromen van wie ik allemaal zou kunnen zijn en wat ik allemaal zou kunnen doen als ik maar dat diploma zou hebben, of een atelier, of een eigen kamer, of een eigen computer, of..., of...

Zo schoof ik mijn leven en geluk voor me uit. Al die tijd leefde ik maar zo'n beetje. Altijd was er iets niet goed maar als ik eenmaal ... dan...En dat doe jij misschien ook wel! Ik wéét hoe het is en ik ken je excuses. Dus mij houd je niet meer voor de gek! Ik weet zeker dat jij ook wel weet dat je leven er leuker uit kan zien. Niet als HIJ of als DAT of als ZIJ. Maar gewoon: als JIJ er eindelijk eens wat aan gaat doen. Net als ik heb gedaan - en nog regelmatig doe.

En je hoeft het niet alleen te doen. Als ervaringsdeskundige kan ik je helpen. Je weet dat je zó niet langer wilt. Je ziet en hoort om je heen dat er vrouwen zijn die helemaal vrouw zijn. Die de kunst van het genieten en van het plezier verstaan. En het is geen luxe hoor, plezier maken. Het is noodzaak. Plezier geeft je brandstof om je motor brandend te houden, om energie in je relatie, je gezin, je vrienden en je werk te stoppen.

Geef jezelf wat je nodig hebt! Liefde en Plezier. Niet één keer, niet twee keer zoveel - maar wel 10x Meer Plezier! :-)

liefs, Marielle

Sprookjes

Column maart 2007 bij mama's

We groeien op met rare sprookjes. Assepoester was heel arm en zielig en had mooie kleine voetjes en met wat magie vond zij een prins die haar weer vond dankzij die mooie kleine voetjes. Of je bent een mooie maar wel bewusteloze prinses en je gelukkige leven kan pas beginnen als een prins jou wakker kust. En wat denk je van die arme kleine zeemeermin, die alles moest achterlaten, haar woonplaats en haar familie om bij haar man te zijn. Vervolgens moest zij ook nog de prijs betalen dat zij nooit meer zou kunnen praten of dat elke stap die zij zou zetten op haar nieuwe benen vreselijk pijn zou doen. En dan wordt die prins van haar dromen verliefd op een ander en dan zit er natuurlijk niets anders op dan zichzelf van het leven te beroven. Zonder hem is haar leven niets waard. Allemaal voorbeelden van je macht en kracht als vrouw uit handen geven.

En als je dan niet in sprookjes gelooft dan geloof je misschien in chemie. Je ziet hem, hij ziet jou, de wereld staat stil om jullie heen, er klinkt vioolmuziek en ineens ben je samen met hem op het strand en lopen jullie in slowmotion op elkaar af en omhelzen jullie elkaar en het leven is goed. Dat is dus geen Grimm of Andersen sprookje maar een Hollywoodsprookje. In films bestaan er mannen die dansen en zingen, er verzorgd uitzien, goede daden verrichten, rijk zijn, sexy zijn, en ook nog een goede vader blijken te zijn. En de vrouwen zijn mooi en het komt altijd allemaal goed. Gelukkig worden er ook wel films gemaakt tegenwoordig die minder glamoureus zijn en die laten zien dat je wat moet doen om iets te bereiken. Dat je je macht moet pakken, in je kracht moet gaan staan, je moet kunnen laten dragen etc.

Wat zou het fijn geweest zijn als je moeder er toen je jong was eens lekker voor was gaan zitten met jou en je had verteld over de heerlijke gevoelens die in ons lichaam verstopt zitten en die we er zelf met wat zachte handen en vingers eruit konden toveren. Dat al deze gevoelens van jouzelf waren en niet door iemand anders aan jou werden gegeven maar dat die ander gewoon iets bij je naar boven haalt wat je ook zelf kunt doen.

Dan had je waarschijnlijk niet zo achter J. aangehuppeld toen je twaalf was. En had je zeker niet nachten wakker gelegen denkend aan A. op je veertiende. Je was ook niet op je vijftiende bij elk klein woordje van H. bijna flauwgevallen. Je had wat beter kunnen zien toen je zestien was of D. nou wel zo bijzonder lief voor je was en je had op je zeventiende zeker niet lang bij R. rond blijven hangen. Zucht. Denk eens terug aan vroeger. Als je nou eens niet had gedacht dat die aanrakingen van die jongens zo geweldig waren maar dat ze jou aanraakten zoals je nog nooit zelf had gedaan. Als je geleerd had van jezelf te houden en jezelf lief te hebben had je het leuk gevonden dat iemand anders dat ook van en met jou deed, maar je had je nooit zo afhankelijk genaakt van hem. Je had meer tijd gehad om te spelen, om te genieten en waarschijnlijk ook om te studeren. ;-)

En hoe is dat nu? Wacht je nog steeds op jouw sprookje? Zoek je nog steeds naar chemie? Of heb jij alle verantwoordelijkheid voor jouw lijf en leven en geluk in eigen handen genomen en geniet jij van jezelf en deel je soms dat plezier met een ander? Wees eens eerlijk: Geef jij je macht uit handen of sta jij helemaal in jouw kracht?

liefs, Marielle

Stout

Moem nieuwsbrief nr 31, maart 2007

Er is een boek uit. Het heet stout. Het gaat over vrouwen die stout zijn. En ze zijn stout, omdat ze durven te zijn wie ze zijn. Omdat ze doen waar ze zin in hebben. Omdat ze anders dan anderen durven te zijn en vieze woorden durven te zeggen en hele mooie lingerie dragen van Marlies Dekkers. Ook worden ze stout genoemd omdat ze financieel zelfstandig zijn. Is er al zo lang zoiets als emancipatie en feminisme en dan word je stout genoemd als je voor jezelf zorgt. Ik kan dit niet zo goed volgen. Maar ja, ik ben dan ook niet stout. Ik laat al heel lang voor me zorgen.

In de vorige brief die ik jullie schreef vertelde ik over mijn missie: alle vrouwen laten weten dat ze helemaal geweldig zijn, dat ze superlekker vrouwelijk zijn en beter nog, hen leren dat ook zelf te voelen. Ik heb het daar erg druk mee, want wie wil dat nou niet? Maar is dat stout? Verder ben ik een groot voorstander van plezier. Ik zoek plezier in alles wat ik doe en ik doe de dingen die ik doe met plezier of anders gewoon niet. Ik volg mijn lusten en verlangens, en ik noem dat: leven vanuit mijn yoni. Mijn yoni vertelt me wat ik wil en wanneer en op wat voor een manier. Of dat nou gaat over seks, eten, werken, of het huishouden en het moederschap. Vind je dat raar? Denk eens aan het 'onderbuikgevoel' , wat is dat dan volgens jou? Stout?

Ik noem het liever sappig! Ik doe dingen waar je sappig van wordt. Ik doe sappige dingen. Ik kook met veel plezier hele lekkere dingen waar het water van in je mond loopt -- of ik kook niet en dan bellen we voor heerlijk italiaans eten. Ook erg sappig. Ik werk met vrouwen, wat ik ontzettend leuk vind en ik doe voor de rest eigenlijk alleen maar leuke dingen. Ja, ik ga ook naar de supermarkt en als ik dan merk dat ik loop te balen en me loop te ergeren aan alles en iedereen dan denk ik aan sappige dingen en meteen zien mijn ogen allemaal ingrediënten voor heerlijke sappige maaltijden. En als ik de wc doe dan doe ik dat zo snel mogelijk met hele lekkere muziek aan en dans en zing ik erbij. En soms moet ik administratie doen. Bah. Zo stom. Maar dan doe ik het zo snel mogelijk met zoveel mogelijk lekkere verwen-dingen erbij. Echt 10x Meer Plezier. Laat dat maar aan mij over.

En dan krijg ik soms terwijl ik bezig ben ineens zo'n gevoel. Alsof ik geroepen wordt. Zo ergens van diep in mij. Soms wat geklop erbij of wat gerommel en dan proef ik bijna wat ik moet doen. Zo snel mogelijk. Nu moet ik echt even hiermee ophouden en die allerlaatste bonbon op gaan eten en dan de hele cd van Kate Bush mee gaan blèren. Ja, en dat moet dan maar, want als zij praat dan luister ik, want daar word ik altijd gelukkig van en de mensen om mij heen ook. Omdat ik het ben worden zij ook weer gelukkig.

Weet je, toen Eva die appel zag, ik begrijp haar helemaal. Die zou ik ook moeten hebben. Zo mooi, zo lekker.
Wat nou stout? Gewoon sappig!

liefs, Marielle

Ik heb een droom

Moem nieuwsbrief nr 30, februari 2007

Iedereen weet het: al die vrouwen in de modebladen zijn niet (helemaal) echt. Allemaal weten we dat het vooral meisjes van vijftien zijn, die gefotografeerd worden als vrouwen van twintig of dertig -- en dat dan ook nog de foto's bewerkt worden in Photoshop of een ander programma, zodat ze er zo uitzien dat niemand ooit nog op hen zou kunnen lijken. Wie vindt dat mooi? Esthetisch, glad, perfect, symmetrisch. Plastisch chirurgen worden rijk van vrouwen die op niet bestaande meisjes willen lijken. Alles moet worden verbouwd. Zelfs de plekjes die zo intiem zijn dat we ze alleen delen met een geliefde gaan onder het mes. Hè bah! Waarom nou toch!

De beweging daartegenover is die van "echte schoonheid zit van binnen". Helemaal goed, niets mis mee. Maar moet dat dan zo onvrouwelijk, zo donkerbruin en stoffig, zo helemaal van "omdat het van binnen zit hoeft het van buiten niet mooi te zijn dus daar doen we niets mee"? "Ik wil alleen beoordeeld worden op wie ik van binnen ben. Uiterlijk is niet belangrijk. Alleen het innerlijk telt. Ik ben goed genoeg." Hè bah! Waarom nou toch?

Ik droom van een middenweg. Een hele sappige, lekkere nieuwe middenweg. Nooit meer oordelen over wat er allemaal anders is aan jou dan aan zo'n geretoucheerd fotomodelletje -- maar ook: nooit meer de spiegel ontwijken omdat het er alleen om zou gaan hoe je van binnen bent. Trek je lekkerste kleren aan. Gooi alle zakken en vormeloze omhulsels weg en draag alleen maar kleding die al jouw vormen accentueren. Lach en straal van binnen naar buiten en van buiten naar binnen.

Ik droom van stralende vrouwen. Wij zijn vrouwen en daarom mooi: laten we daar eens vanuit gaan. Laten wij vrouwen eens niet letten op mooi, lelijk, hobbels, bobbels, dik, dun, putjes en puisten, en in plaats daarvan ons lichaam eens bekijken in termen van zacht, donzig, glad, lekker, sensueel, rond en genieten en plezier hebben. Word verliefd op jezelf. Dat je bijna niet van jezelf af kunt blijven, zo lekker vind je jezelf... ;-)

Laten we die vrouw in onszelf wakker maken. Kijk jezelf eens diep aan in de spiegel en fluister lieve woordjes tegen jezelf om die stralende vrouw naar buiten te lokken, om haar te laten zien en om haar te voelen in je, elke dag. Om plezier met haar te hebben. Om te genieten van al die complimentjes die je ineens krijgt omdat je jezelf zo lekker vindt. Om andere vrouwen te inspireren om ook tevoorschijn te komen en hen te laten zien dat al die plastische chirurgie nergens voor nodig is. Dat mooi zijn is dat je laat zien wie je van binnen altijd al was. Een glorieuze vrouw.

Voortaan kijken we alleen nog maar met deze ogen naar onszelf maar ook naar andere vrouwen. En geven dus complimentjes aan elkaar. "Wat zie je er lekker uit! En wat een prachtige trui heb je aan, het brengt de sprankeling in je ogen zo mooi naar buiten."

Ik droom van een wereld waar vrouwen zichzelf niet dwingen om aan een verwrongen vrouwbeeld te voldoen, maar zich ook niet gedwongen voelen om hun vrouwzijn te verstoppen. Ik droom van een wereld die mooier, sappiger en lekkerder is -- vol met stralende, verliefde vrouwen.

Doe je mee?

liefs, Marielle

Uitstellen

Moem nieuwsbrief nr 29, januari 2007

Ik ben de koningin van het uitstellen. Niemand kan dat zo goed als ik. De ene keer ben ik te mooi, de andere keer te moe. Soms ben ik te ongesteld of doet mijn rug echt te zeer. Altijd heb ik wel een excuus waarom ik nu even niet moet beginnen met dat ene.Het gaat altijd over beginnen. Als ik eenmaal begonnen ben dan gaat het eigenlijk wel heel erg snel weer zo lekker dat ik in een flow zit en niet meer te stuiten ben.

Soms ben ik zo zielig dat ik helemaal niets hoef te doen van mezelf. Dan ga ik filmpjes downloaden en bekijken. Dat heb ik nu zo vaak gedaan afgelopen maand dat de films ook steeds pathetischer worden. Ik ben echt heel erg en maak mezelf dan wijs dat het echt een heel erge leuke film is en dat alles goed gaat. Zo wanhopig ben ik dus dat ik liever mezelf voor de gek houd dan gewoon toegeef dat ik aan het weglopen ben.

Ik heb dit mijn hele leven al gehad. Ik zie het gebeuren en ik weet wat ik eraan moet doen maar op de een of andere manier laat ik het toch gebeuren. Ik stel zelfs seks uit als ik in zo'n bui ben ;-)

P is ook zo. Niet zo erg als ik natuurlijk, maar ook wel heel erg. We hebben allebei iets groots dat af moet zijn deze maand. We weten dat het beter zou zijn geweest om er mee aan de slag te gaan en ontspannen naar het einde van de opdracht toe te werken. Maar dat doen we niet. Nee hoor. In plaats daarvan gaan we smoesjes bedenken voor onszelf en voor elkaar. We gaan allemaal onzinnige dingen doen die nu echt eerst moeten gebeuren. Terwijl we dat doen kijken we elkaar aan. We zeggen niets, we weten het en we lachen erom.

Maar nu lachen we niet meer. We dachten rustig het nieuwe jaar in te kunnen gaan maar dat kan natuurlijk niet als je jezelf zo lang voor de gek hebt gehouden. Toch is het hier wel gezellig hoor! Gisteren heb ik met mijn allergrootste kater ooit nieuwe tekeningen gemaakt voor mijn binnenkort vernieuwde website en vandaag schrijf ik gewoon even twee columns, twee brieven en een nieuwe tekst en dan maak ik vanavond de tekeningen af voor de site. Zoon L gaat boodschappen doen want daar heb ik natuurlijk nu helemaal geen tijd voor en helpt me daarna met de tekeningen en P gaat vanavond weer verder aan mijn website werken en daarbij zijn eigen vele dingen doen die al af hadden moeten zijn. Tussendoor kook ik ook nog even een gezonde maaltijd na al dat gesnoep afgelopen maand. Maar waarschijnlijk wordt het morgen weer pizza ;-)

Het is hollen of stilstaan hier en de enige die niet meedoet met die onzin is L. Onverstoorbaar geniet hij van zijn kerstvakantie na al die tijd hard gewerkt te hebben op school. Alles heeft hij op tijd af, op tijd geleerd en alles is altijd onder controle. Ik vind dat zo knap, dat je met zulke ouders jezelf dat zo goed kunt leren. Wij kunnen er in elk geval geen credits voor nemen. Of het moet zijn dat we zo'n goed voorbeeld zijn van hoe het niet moet dat hij zelf zijn conclusies heeft getrokken ;-)

liefs, Marielle

Leven vanuit je vrouwzijn

Column december 2006 voor Mama's

Heel veel vrouwen die naar mijn praktijk komen hebben uitvoerig mijn website gelezen, weten precies wat ik voor werk doe maar komen toch met een heel andere coachingvraag naar mij toe.

• Ik heb het niet naar mijn zin in mijn werk maar wat moet ik dan anders?
• Ik wordt niet gewaardeerd in mijn werk. Ligt dat nu echt aan mij?
• Ik ben zo moe, ik weet niet meer wat ik wil en wat ik moet doen met mijn leven. Kun jij me helpen kijken hoe ik verder moet?
• Niets wat ik doe vind ik goed genoeg. Kan jij die stemmetjes uit mijn hoofd krijgen?

Omdat deze vrouwen juist naar mij toe komen weet ik dat er dus vaak ook iets anders onder deze problemen ligt. Iets wat met vrouwzijn, lust of liefde te maken heeft. De ene vrouw staat daar direct voor open, de ander heeft er een paar weken voor nodig om dat onderwerp aan te snijden.

Eén cliënte weigerde erover te praten; op dat gebied ging alles echt heel goed met haar dus daar hoefden we het niet over te hebben. Na een half jaar af en toe langskomen raakten we voorzichtig het onderwerp opnieuw aan en begon ze enthousiast te vertellen. Het laatste boek dat ik haar had aangeraden, 'over vrouwzijn enzo', vond ze helemaal geweldig. Waarom had ik haar dat dan niet eerder gegeven? Dit was precies wat ze nodig had en waar haar problemen vandaan kwamen.

Het vrouwzijn en van daaruit leven, beminnen, moederen, en werken is zo ontzettend belangrijk. Zo vaak wordt het omgedraaid; we zijn moeder of we werken of we doen het allebei en dan zijn we ook nog getrouwd of hebben een partner en die wil ook van alles van ons en dan oh ja, zijn we ook nog vrouw.

Het leven vanuit je vrouwzijn is zoveel makkelijker. Als je helemaal in contact bent met wat je lusten en verlangens zijn, als je de liefde voelt voor hen om je heen en je creativiteit ook echt voelt stromen door je lijf lijkt alles vanzelf te gaan. Je voelt je sterk in al je kwetsbaarheid. Zodra we het omdraaien gaan we meer vanuit ons hoofd leven en lijkt het leven meer een wedstrijd dan een speeltuin. We gaan ons op een mannenmanier naar de top werken. Collega's worden concurrenten, moeders op het schoolplein zijn supervrouwen en kunnen het vast allemaal beter dan wijzelf.

Op de een of andere manier weten we dat allemaal wel maar toch laten we ons verleiden om mee te gaan in de stroom. We vergeten onszelf te verwennen met rust en aandacht. We vergeten dat we kunnen zorgen vanuit onze schoot in plaats van met ons hoofd.

Sta af en toe eens stil en luister naar jezelf. Bel die vriendin op en spreek wat af om je batterij weer op te laden met vrouwenenergie en sluit jezelf minstens een keer per week op met alles waar je blij van wordt. Een mooi boek of een zwijmelfilm, je tekenspullen of je vibrator.

Wees jezelf, wees een vrouw en geniet!

liefs, Marielle

Donkere dagen

Moem nieuwsbrief nr 28, december 2006

Ik ben vreselijk verkouden en voel me niet lekker.
Het is de tweede dag van mijn PMS.
Het huis is een rotzooi en de schilders zijn nog steeds niet klaar. Ik ben nu al bijna een maand niet meer langer dan vijf minuten alleen geweest.
We logeren nog steeds op mijn werkkamer waar inmiddels ook het wasrek permanent staat opgesteld.
Het is donker buiten en het regent.
Ik zie het even niet meer zitten.

P en L gaan naar familie op bezoek. Ik blijf thuis om uit te zieken of uit te grommen en eindelijk eens even wat tijd voor mezelf te hebben. Ik besluit maar eens aan het toveren te gaan op de badkamer omdat ik al twee dagen in mijn huispak ronddool en daar word ik ook niet vrolijker van. Mijn haar gaat in de verf, ik mag van mezelf mijn wijze grijze haren verstoppen totdat ik zelf ook net zo wijs ben. Lekker uitgebreid douchen en tutten, daar heb ik zin in.

Onder de douche word ik weer somber. Ik denk na over de zin van het leven. Niet zo slim op een dag als vandaaag. Als ik mezelf door heb stap ik snel de douche uit om de radio aan te zetten en duik er weer onder. Ja, lekker meezingen. Ik word steeds blijer, schoner, gladder en sensueler. Mmmmm.

De zin van mijn leven wordt me steeds duidelijker. Gewoon lekker douchen en genieten, dat is ook de zin van mijn leven. P en L zijn ook de zin van mijn leven en mijn werk is natuurlijk ook de zin van mijn leven en ik heb zoveel leuke ideeën en plannetjes, die horen er duidelijk ook bij. Het is gewoon even een PMS/Puinhoophuis/Winter-dipje. Meer niet.

Dan hoor ik dat liedje van Pink;
"If God is a DJ
Life is a dance floor
Love is the rhythm
You are the music
If God is a DJ
Life is a dance floor
You get what you're given
its all how you use it... "

Yes, denk ik, je hebt gelijk, Pink, en dan ben ik ook nog eens zo'n meisje dat altijd de DJ versiert en plaatjes aanvraagt ;-) Ik droog me af en trek een glittertrui aan en mijn mooiste laarzen. Ik maak me op met heel veel glitters. Ik lach naar en om mezelf in de spiegel. Het regent nu nog harder en ik hoor zelfs onweer maar ik ben weer helemaal mezelf!

Fijne feestdagen. Geniet ervan! Tot volgend jaar!

liefs, Marielle

Minder samen seks

Column Mama's, november 2006

Afgelopen weekend las ik in de krant dat Nederlanders minder vrijen dan vijftien jaar geleden. Ruim de helft van de mannen en bijna de helft van de vrouwen vindt dat ze te weinig seks hebben. We zijn volgens het onderzoek van Rutgers Nisso Groep wel avontuurlijker geworden. We vrijen met meer partners, gebruiken vaker speeltjes en doen meer aan soloseks. Manuele, orale en anale seks winnen aan populariteit, net als seks op het internet, al chattend of met de webcam.

De titel van het artikel luidt: "Seks wordt een beetje eenzaam", omdat we het vaker met onszelf doen dan met iemand anders. We zouden elkaars lijf niet meer zo nodig hebben omdat we het allemaal zelf wel kunnen. Volgens de ene deskundige is er eigenlijk niets veranderd, maar zijn we nu eindelijk eerlijk over het aantal keren seks per week. Volgens een ander zijn we altijd eerlijk geweest, maar hebben we het drukker gekregen.

Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik heb nog nooit hoeven liegen over het aantal keren seks dat ik per week niet heb ;-) En ik ben best druk maar als ik zin heb, heb ik zin. Als je toch wilt vrijen doe je dat toch gewoon in de tijd die je hebt of desnoods wordt het een keertje later en word je de volgende ochtend wakker met wallen onder en met lichtjes in je ogen ;-) Ik geloof niet zo in die vergezochte verklaringen.

Wat me opvalt is dat we veel meer gebruik zijn gaan maken van speeltjes, porno, chatten en andere Internet mogelijkheden. Blijkbaar doen we het wel vaker alleen maar hebben daar wel meer stimulans voor nodig. We zijn meer met onszelf zijn gaan vrijen, maar dat is kennelijk niet omdat we meer van onszelf houden. Ook om samen seks te hebben wordt van alles uit de kast gehaald en niet zoveel meer bij onszelf gevonden.

Al die leuke dingen zoals (vrouwvriendelijke-) porno en mooie speeltjes enzo zijn heel erg leuk om samen te gebruiken maar het zou leuk zijn om zoiets als aanvulling te gebruiken en niet als aanleiding - of je nu met jezelf gaat vrijen of met een ander. Stel dat je het echt zo druk hebt en dat je daarom geen zin hebt in seks. Kan je dan niet in de tijd die een pornofilm duurt even bij jezelf komen? Een warm bad nemen met lekkere olie erin of zacht schuim. Jezelf daarna lekker afdrogen en insmeren (of dat laten doen...), heel langzaam, met iets lekkers waar je helemaal zacht en aaibaar van wordt. Snap je wat ik bedoel? Als je geen zin hebt in een bad kan je even je ogen dichtdoen en denken aan de laatste lekkere vrijpartij die je hebt gehad met je partner of met jezelf.

Daarna is het tijd om plezier te maken. Om samen te praten over seks en over elkaar. Wat je mooi vindt aan elkaar of lekker vindt om te doen. Elkaar masseren en kietelen. Dansen, knuffelen, heel lang zoenen. Weer verliefd worden.

Misschien ga je vrijen, misschien niet. Misschien heb je gewoon heel veel plezier.

liefs, Marielle

Jarig zijn, ouder worden

Moem nieuwsbrief nr 27, november 2006

Ik was weer jarig. Weer een jaartje ouder. Ik was rusteloos. Ik wilde dit jaar eens goed voor mezelf zorgen. Voor een groot feest was even geen geld want we zijn ons huis aan het laten afmaken. Het wordt erg mooi hier binnen. Alles glad, strak en fris gestuced en geschilderd.

Ik kijk in de spiegel. Een zacht gezicht met nieuwe rimpeltjes kijkt me zorgelijk aan. Ik lach naar mezelf en probeer een knipoog. Ik zie een beetje moe en oud, ouder bedoel ik. Ik trek met mijn handen mijn wangen weg uit mijn gezicht en vang een glimp op van mijn jongere ik. Mijn ogen lijken nu wel Aziatisch. Ook mooi. Dus zo zie ik eruit als ik een face-lift zou nemen/kopen. Kan ik mijn ogen nog wel dichtdoen?

En ben ik nog wel mij? Ik zie er dan glad, strak en fris uit, net als onze gang zometeen. Maar mijn handen blijven hetzelfde. Mijn buik zou dan ook moeten en mijn dijen en mijn borsten. Waar houd je op? En als je niet ophoudt dan word het raar. Zoals sommige dames op de televisie er zo raar uitzien. Glad en strak maar eigenlijk zien ze er toch heel oud uit omdat ze zo strak zijn en dat dat alleen maar kan als je een facelift hebt gehad en dat je dat dan weer alleen maar doet als je oud bent. En mooier word je er niet op.

Onze gang wel....

Ik roep naar boven of ik al mag komen en het mag. Er hangen slingers en ik weet eigenlijk nog niet of ik daar blij mee ben. Wel met de mannen die dit voor mij gedaan hebben. Ze kijken me stralend aan. De zon schijnt, er is vers gebakken brood en het is fijn om samen te zijn.

Na het eten duiken we alledrie in blaadjes, boekjes en kranten en eten taart bij de koffie en limonade. Daarna gaan we naar de slaapkamer waar we met elkaar de nieuwe massagetafel uitklappen en naar onze zin maken. Heerlijke dure massageolie gaan we gebruiken om met z'n drietjes elkaar te verwennen. We aaien, kneden, kriebelen, kietelen, masseren, schudden en wiegen elkaar. Onze lijven mogen er zijn. We hebben plezier en ontspannen heerlijk.

Ik douche me heel lang en verwen mijn zachte vrouwenlijf met lekkere zeep en olie. Ik droog me af en besluit om in plaats van strakke sexy kleren mijn zachte glanzende broek met elastiek erin aan te trekken en een lange mooie trui. we gaan straks uit eten en dan hoef ik lekker geen knoop los te doen ;-) Ik voel me zacht, mooi, verwend en vrouw. Ik maak me op met make-up en toverspreuken en ik straal en glans.

In het restaurant gaat L voor mij een tekening maken en P en ik praten en lachen zachtjes. We klinken met z'n drieën op een nieuw jaar, op mij en mijn verjaardag.
Ik kijk naar mijn mannen, ik voel me rijk.

Ik ben jarig en weer een jaartje rijker.

liefs, Marielle

Strip Je Vrij!

column oktober 2006 voor mama's

Heel lang geleden vond er in ons land een seksuele revolutie plaats. Die zou de vrouw bevrijden. Vrijmaken van de door mannen opgelegde kleding, beroepen, normen en waarden.

Ineens waren alle vrouwen gelukkig! Nooit meer hoefden zij bh's te dragen! Nooit meer die stomme jurken en rokken aan! Voortaan zouden zij als mensen door het leven gaan, gelijk aan mannen. Zij zouden voor vol aangezien worden. Zij zouden gewaardeerd worden om wie zij waren van binnen. Om hun intelligentie en hun innerlijke schoonheid. Zij konden zich kleden hoe zij wilden. Zij zouden zelf het initiatief nemen om een man mee uit te vragen. Zij waren baas over zichzelf. Alles zelf bepalen. Helemaal vrij!

Helemaal vrij? Zijn we wel zo vrij als we denken? Dankzij de seksuele revolutie denken veel vrouwen nu dat een kort rokje en hoge hakken iets voor domme vrouwen is, die aandacht (of geld ;-) nodig hebben van mannen. Dankzij die revolutie hebben we de vrijheid gekregen om ons meer als mannen te gedragen en te kleden. Jammer dat we niet meteen ervoor gezorgd hebben dat we ons ook supervrouwelijk mogen kleden zonder kritiek of commentaar te krijgen van andere vrouwen (en heel soms ook mannen). Wij vrouwen zijn zo streng voor elkaar. We beoordelen elkaar de hele tijd. Die is te dik, die is te dun, dat trek je toch niet aan als je zo oud bent, ze moet zonodig opvallen, ze heeft zeker seks nodig.... En alles dat wij veroordelen in elkaar, veroordelen we ook in onszelf.

We houden krampachtig vast aan het beeld van wie we denken te zijn. De één houdt ervan zich mooi te maken - of denkt daarvan te houden. Een ander geeft daar weer niets om - of denkt daar niets om te geven. We denken vrij te zijn. We denken dat we vrij kiezen om ons te gedragen en te kleden zoals we nu doen. Maar eigenlijk zit onze echte vrouw verstopt. Verstopt onder onze kleding. Verstopt onder al die lagen normen, waarden, wat onze moeders zeiden tegen ons, onze vriendinnetjes, onze eerste vriendjes, wat de bladen ons laten zien aan vrouwen, politici, popsterren, actrices. We zijn jonger dan Madonna - maar niet zo lenig en niet zo slank; we zijn net zo oud als Colette - maar geen manager van het jaar; we zijn ouder dan Maxima - maar hebben onze prins nog niet gevonden.

Denk jij dat jij misschien ook wel rondloopt met wat onvrijheden op het gebied van vrouwzijn? Ben jij een stoere vrouw in spijkerbroek omdat je dat echt wilt? Of omdat je denkt dat een rok voor tuttige vrouwen is? Draag jij altijd korte rokjes omdat je dat wilt, of omdat je denkt dat een broek je dik maakt? En lingerie? Is dat hoerig of maakt dat jou mooi?

Ben jij niet benieuwd wie er onder al die laagjes verstopt zit in jou? Ga eens op zoek naar jouw sensuele vrouw. Neem jezelf wat minder serieus, trek eens iets heel anders aan en lach en geniet. Verander elke dag je mening, verzin elke dag iets geks. Word elke dag verliefd op die geweldige vrouw in de spiegel. Die vrouw die jou elke keer weer verbaast. Die vrouw die zoveel kanten heeft, allemaal even interessant. De ene dag strak in het pak en de dag erna in een flodderjurk op slippers. Alles mag en alles kan. Dat is pas vrijheid. Trek aan wat je wilt, trek uit wat je wilt: Strip je Vrij!

liefs, Marielle

Vrouw zijn, vrouw voelen

Moem nieuwsbrief nr 26, oktober 2006

Pas negen jaar nadat P. zijn mannenworkshop had gedaan durfde ik eindelijk de "bijbehorende" vrouwenworkshop te volgen. Stel je voor: bijna vier!!! dagen lang in een groep met vrouwen. Alleen maar vrouwen om me heen. Iets ergers kon ik me niet voorstellen. Ik was ervan overtuigd dat alle vrouwen mij stom, dik, dom en lelijk vonden. En als ze dat niet vonden dan wist ik zeker dat ze dachten dat ik verwaand was, of "gewoon een bitch". Met mannen had ik geen moeite. Het was makkelijk om mezelf vrouw te voelen tussen mannen: er zijn dan maar een paar dingetjes waar je aan hoeft te voldoen om vrouw te zijn, en die paar dingetjes die had ik wel. Maar tussen vrouwen voelde ik vooral wat ik als vrouw allemaal niet had of was -- en dat projecteerde ik voor het gemak maar op al die andere vrouwen ;-)

Zo'n zelfde weerstand zie ik nog vaak terug op inschrijvingen voor Strip je Vrij of 10x Meer Plezier. Vrouwen kijken er naar uit om met en in een groep vrouwen van alle leeftijden en komaf aan de slag te gaan, maar diezelfde vrouwen schrijven er dan ook vaak bij: "...hoewel ik dat ook wel erg eng vind".

Waarom is dat? Waarom vinden we het eng om ons te laten zien aan andere vrouwen? Waarom is het eng in plaats van leuk om te delen wat je voelt? We zijn toch allemaal vrouwen? Allemaal zusters? Waarom zien wij vrouwen andere vrouwen dan zo snel als rivalen? "Zij is mooier en zij is slimmer en die vrouw daar verdient meer geld en die andere vrouw heeft èn een leuke baan, èn veel geld, een knappe echtgenoot en ook nog kindjes om van te dromen. En ik heb niets. En ik ben niets."

De werkelijkheid is zo anders. In de vrouwenworkshop die ik volgde leerde ik vrouwen kennen zoals vrouwen op hun best zijn; open, eerlijk, kwetsbaar en krachtig. Ik voelde bewondering, acceptatie, erkenning en herkenning in de groep. Het was anders dan de erkenning en de bewondering die ik van mannen had gekregen. Op de een of andere manier betekende dit veel meer voor mij -- juist omdat het van vrouwen kwam! Dit was belangrijk! Een andere VROUW vond mij een mooie vrouw, een krachtige vrouw en een lieve vrouw. Nu geloofde ik het pas echt. Ik hoorde erbij.

Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen dat gevoel te verspreiden. Ik wil dat alle vrouwen op de hele wereld zich zo verbonden kunnen voelen met andere vrouwen. Dat ik vrouwen laat zien dat zo'n groep vrouwen niet eng is maar fijn. Niet bedreigend maar steunend. En ook bij Club Moem, 10x Meer Plezier of Strip Je Vrij hoor ik na afloop hoe heerlijk het was om tussen vrouwen helemaal jezelf te kunnen zijn. Vrouwen zijn geroerd door de compassie, de liefde en het zusterschap tussen alle vrouwen van de groep.

Alleen vrouwen kunnen je laten voelen hoe het is om je vrouw te voelen. Misschien ontvang je daarom ook deze nieuwsbrief -- omdat jij al weet hoe dat werkt. Hoe fijn het is om je zo gesteund te voelen. Hoe je soms niemand kent in een groep maar toch je verbonden kunt voelen. Hoe fijn het is om te horen dat andere vrouwen ook dezelfde of soortgelijke dingen meemaken. Hoeveel je van elkaar ook kunt leren. Hoeveel lol je kunt hebben met elkaar en hoe lekker het was om helemaal jezelf te kunnen zijn en geen oordeel te voelen, alleen maar bevestiging en soms zelfs bewondering.

En dan denk je net als ik: ik ben vrouw en ik voel me vrouw en we zijn allemaal zussen. Heerlijk!

liefs, Marielle

PS: Dit teruglezend denk ik: "had ik nu maar een nieuwe workshop klaar!" ;-) Maar nee, dat komt pas in 2007...

Voetstuk

september 2006, voor mama's

Veel vrouwen die ik tegenkom in mijn praktijk zuchten dat het leven zoveel gemakkelijker was toen ze nog vrijgezel waren. Toen ze single waren, toen hadden ze plezier. Ze waren helemaal zichzelf. Ze genoten van uitgaan met vrienden en vriendinnen en deden allerlei dingen om zichzelf bezig te houden. Hun leven was vol en gezellig. Wel soms eenzaam in bed en als ze alleen thuiskwamen maar daar konden ze wel aan wennen.

Maar dan worden ze verliefd en gaan soms zelfs samenwonen met deze nieuwe liefde. Als dan de eerste verliefdheid een beetje is gezakt dan gaat hun hoofd ineens moeilijk doen. Doe ik het wel goed. Vindt hij me wel mooi genoeg. Zie je, hij kijkt naar die vrouw en die lijkt helemaal niet op mij. Hij valt dus eigenlijk op een ander type vrouw. Vindt hij het eten wel lekker? Hij zegt er niets van. Ik ga maar wat meer koken wat híj lekker vindt, dan vindt hij me vast liever. Laat ik er maar niets van zeggen dat hij weer tv gaat kijken. Eigenlijk had ik wat leuks met hem willen doen maar hij zal wel moe zijn. Laat ik maar niet zeuren.

Langzamerhand gaat zo'n vrouw zich opofferen. Ze kookt zijn lievelingseten en niet dat van haarzelf. Ze draagt kleding waarvan ze denkt dat hij dat mooier vindt. Ze gaat zich anders gedragen, omdat ze denkt dat hij dat wil. Al die dingen gebeuren zonder dat de man daar weet van heeft - terwijl die man verliefd is geworden op de vrouw die ze ooit was. Ze plaatst hem op een voetstuk. Niet uit liefde maar omdat ze graag wil dat hij bij haar blijft. Uit onzekerheid dus. Ze doet van alles, alleen maar voor hem - en hij beloont haar niet eens! Hij zegt helemaal niets over het eten! Hij mag zo vaak tv kijken als hij wil maar hij neemt haar nooit spontaan mee uit eten of naar de film! Hij doet maar wat! Het kan hem niets schelen!

Al die tijd weet de man van niets. Hij ziet wel wat gebeuren maar vraagt zich niet af of dat soms aan hem ligt. Mannen doen dat niet. Gelukkig maar; daar kunnen we heel wat van leren. Nee, wat hij wel ziet is dat die spontane leuke vrouw is veranderd in een teruggetrokken vrouw die af en toe iets gromt of zucht. Als hij vraagt wat er aan de hand is zegt ze "niets". En kijkt er een beetje chagrijnig bij. Na een aantal dagen, soms weken, af en toe proberen een antwoord los te peuteren komt het er bij haar in één keer uit, in een grote snauw: Je kijkt altijd tv! Je neemt me nooit mee uit! Ik sloof me uit met eten en er kan geen dank je wel vanaf! Ik loop me hier mooi te maken voor jou en jij ziet het niet eens!

Herkenbaar?

Haal hem van dat voetstuk af waar jij hem zelf opgezet hebt! Hij heeft daar niet om gevraagd. Hij is verliefd geworden op jou; niet op de jij die jij denkt te moeten zijn voor deze oppergod ;-) Haal hem eraf en probeer dat voetstuk zelf af en toe uit! Gedraag je als een prinses, niet als een verwend nest! Een prinses weet wat zij wil en vraagt daarom. Als ze iets niet kan krijgen dan denkt ze: Nu dus niet, een volgende keer wel! Onderzoek wat je zelf wilt in jouw leven en wat jij nodig hebt om gelukkig te zijn. Als je hem daar deelgenoot van maakt, dan wil hij niets liever dan jou daarbij helpen!

Onderzoek jouw eigen gebruiksaanwijzing zoals jij ook die van hem hebt bestudeerd! Als jij hem helpt te begrijpen hoe jij denkt, hoe jij reageert dan zal hij je dankbaar zijn. En leg die hele gebruiksaanwijzing in stukjes uit. Niet in één keer! Hij is ook maar een mens ;-) Blijf praten en vragen. Zodra je gaat zuchten en snauwen, stop dan. Vraag jezelf af: doe ik dit uit liefde of uit onzekerheid? Ben ik echt duidelijk geweest over wat ik wèl wil? Geef hem een kans om jou gelukkig te maken. Alle kans dat dat het enige is dat hij wil.

liefs, Marielle

Een nieuw begin

19 september 2006

September. Mijn vakantie zit erop. P en ik weer aan het werk en L, onze zoon, is begonnen aan zijn middelbare-school-carrière. Dat ging niet helemaal zoals we verwachtten. P heeft ineens al het werk wat hij maar wil en er komt steeds meer bij. Zelf heb ik al de rotklusjes die ik nog moest doen bewaard tot na de vakantie dus moet daar nu mee aan de slag, terwijl ik eigenlijk alleen maar verlang naar nog meer vakantie -- of anders alleen maar leúke dingen. Tot overmaat van ramp komt L na zijn eerste schooldag totaal gedesillusioneerd en gedemotiveerd thuis.

Omdat ik het vroeger zo ontzettend leuk vond om weer naar school te gaan, met een nieuwe agenda, gladde nieuwe schriften en mooie pennen en potloden, wilde ik L diezelfde sensatie bezorgen. Natuurlijk vergat ik voor het gemak dat hij een jongen is, dat hij al dat getrut met mooie schriften en potloden maar niets vindt en dat hij allergisch is voor alles dat 'nieuw' is. Al mijn inspanningen werden met een lauw knikje beloond. Na één dag school bleek school vooral school en dus vreselijk en dat dus zes jaar lang !! en al die mooie schriften die ik bedoeld had voor dat ene vak en die juist weer voor dat andere vak had hij helemaal 'verkeerd' gebruikt. ;-)

Voor mezelf had ik niets gekocht op al die tochtjes naar de stad voor passer, kaftpapier etc. Alleen maar voor hem, een jongen van twaalf, voor wie alles vooral praktisch moet zijn, kleurloos en als het kan onzichtbaar! Híj ging opnieuw beginnen, niet ik.... Ineens viel het kwartje. Ik wilde hem geven wat ik zelf nodig had! Wat hij nodig had was gewoon een knuffel, en te horen dat het nu allemaal vreselijk is maar dat het vanzelf allemaal goed komt. Maar ík ga zelf ook weer een jaar opnieuw beginnen. En ík heb dus wel mooie nieuwe schriften nodig en nieuwe pennen. Hoe maak ik dus van: "Bah de vakantie is voorbij en ik mag pas weer leuke dingen doen als ik al deze stomme rotklusjes heb gedaan" iets positiefs als: "De vakantie is voorbij en ik begin weer een nieuw Moemjaar, met nieuwe mogelijkheden en groei"? Door mezelf te geven wat ik nodig heb!

Zaterdag ben ik naar de stad geweest en heb mezelf prachtige nieuwe schriften kado gedaan voor mijn coaching notities. Een nieuwe leren tas en agenda kreeg ik al van P. Vandaag ga ik mijn bureau opruimen en mijn kamer schoonmaken. En dan begin ik met een grote smile op mijn gezicht en met het puntje van mijn tong uit mijn mond, in mijn netste handschrift mijn agenda en schriften in te wijden. Net als toen ik twaalf was en voor het eerst naar de middelbare school ging. Ik begin met een nieuw Moem-jaar. Nieuwe workshops, nieuwe jaargroep, nieuwe emailcirkel en heel veel nieuwe coaching-cliëntes!

liefs, Marielle

Vakantie

augustus 2006, voor mama's

Ik schrijf dit in een warm huis. Een warm huis vol troep. Over een paar dagen vertrekken we naar Frankrijk. dat is tenminste de bedoeling. We hebben een schattig huisje gehuurd op loopafstand van de Dordogne en zo te zien gaan we geloof ik proberen de gehele inhoud van ons huis in Utrecht te verplaatsen naar dat schattige huisje. Ik kijk om me heen naar al die bergen kleren, schoenen, boeken, Lego, meer boeken, keukenspullen, nog meer boeken en weet ik wat nog meer. Twee weken in dat schattige huisje en dan mag de rotzooi de auto in om een weekje in een hotel in de Provence te bivakkeren. Met al deze spullen in die hotelkamer. Misschien toch nog maar een keer alles langslopen...

Ieder jaar weer heerlijk. Lekker op vakantie. Lekker samen zijn. Geen gedoe. Luieren, zwemmen, lekker eten, en lezen vooral veel lezen. Het hele jaar lezen we van alles voor ons werk maar tijdens de vakantie mogen we ook fictie lezen. heerlijk! Lekker samen die enorme stapel thrillers enzo verorberen. Onze zoon heeft zijn eigen megastapel die de eerste dagen enorm eng snel slinkt maar gelukkig haalt hij het meestal net op een paar dagen na en verveelt zich dan ook niet.

"Heerlijk!", zei een vriendin, "lekker warm weer, hele dag zonnen en luieren en eten en seksen." "Seks?", vroeg ik. "Met dat hete weer? Vind je dat dan niet vreselijk?" Nu was het haar beurt om verbaasd te kijken: "Hoezo vreselijk? Eindelijk samen weg, eindelijk tijd voor elkaar, eindelijk weer seks! Weer of geen weer! En met dit warme weer heb ik er eigenlijk wel meer zin in dan normaal."

Mmmm. Ik dus niet. We hoeven niet op vakantie om samen te zijn. En omdat we juist op vakantie vaak met z'n drietjes zijn komt het er ook niet zo veel van eigenlijk. Ook de grote daad van het eten koken in de zomerse hitte ontneemt me vaak de lust in de meeste andere daden: ik word er al moe van als ik eraan denk. En dan dat geplak! Ik ben een echt herfstkind; seks doen we straks wel weer als de zomer voorbij is ;-)

Hee, is daarom dat hotel geboekt die laatste week? Zou hij denken dat ik in een koele hotelkamer (airco!) misschien wel zin zou kunnen maken, ook al slaapt onze zoon achter een kamerscherm op dezelfde kamer? Blijkbaar zit het hem dan toch hoog... Wat zou ik kunnen doen om deze vakantie romantischer en sexier te maken voor mijn lief....?

Nu, drie weken later, ben ik terug van vakantie. En wat denk je? Het is gelukt! Niet door de airconditioning in het hotel. Ook al was het lekker koel, three bleek toch echt a crowd! Nee, we hebben juist in ons puffend hete schattige huisje onder de klamboe keer op keer heerlijk gevreeën. Het geheim? Behalve allerlei thrillers heb ik dit jaar ook een stapeltje erotica meegenomen op vakantie om te lezen. Echt een aanrader. Lekkere sappige verhalen, een broeierig zonnetje en lekker uit eten blijken de perfecte combinatie te zijn voor me om me heerlijk te laten gaan. Het was gewoon jammer dat ik aan het eind van de vakantie niets meer te lezen had, dus ik heb maar meteen wat bijbesteld bij Bol.com.

Nu hoeft P niet tot de herfst te wachten..... ;-)

liefs, Marielle

Binnenkijken

15 juli 2006 (column voor Mama's)

Ik las laatst een artikel over het grote succes van televisieprogramma's die je laten zien hoe het er in een ander huis aan toe gaat. Opvoedproblemen, relatiecrisissen, vervuilde woningen; alles gaat erin als zoete koek. We vinden het allemaal erg prettig om te zien. Heerlijk om te kijken naar al die ellende en je eigen zegeningen te tellen: eigenlijk heb ik het nog niet zo slecht! We identificeren ons natuurlijk helemaal niet met die arme stumperds maar met de redders. Want laten we eerlijk zijn, wij zouden het nooit zover laten komen! :-)

Kijken naar mooie dingen vinden we ook wel leuk natuurlijk. Modetijdschriften staan vol onbetaalbare outfits, gefotografeerd op de Malediven. In woonbladen vind je fotoreportages ("5x binnenkijken") van de meest exclusieve huizen, gebouwd door architekten, ingericht door binnenhuisarchitekten, met tuinen ontworpen door landschapsarchitekten en dat alles betaald door de steenrijke en altijd aantrekkelijke huiseigenaren die glimlachend of al rollebollend met hun kinderen op de foto staan. Kennelijk ergeren we ons daar niet aan en voelen we ons niet minder dan deze mensen. Onze tijd komt nog wel, als wij straks de staatsloterij hebben gewonnen.

We nemen blijkbaar aan dat een mooi huis en mooie kleren voldoende zijn om ons gelukkig te maken. Maar misschien is die mevrouw in die enorme villa aan de Côte d'Azur alleen maar bezig met kussentjes kopen en opschudden en struinen naar van die antieke gobelins om haar huis mee te verfraaien. 's Avonds is ze veels te moe en omdat ze ook nog eens moe werd van het gezeur van haar man heeft ze een eigen kamer betrokken in hun enorme villa zodat ze hem nooit meer hoeft tegen te komen als ze daar geen zin in heeft. De laatste keer dat ze samen ontbeten was in 1998 en ze kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst seks met hem heeft gehad. En die meneer die zo lief naar zijn dochtertje lacht in die geweldige woonboot in Scandinavië is misschien ook niet zo gelukkig als hij eruit ziet. Zijn vrouw 'begrijpt hem niet' en daarom is hij eigenlijk nooit thuis behalve nu, voor de foto. Daarom kijkt dat meisje zo raar; ze kent die meneer niet zo goed!

Ik hoorde van een nieuw televisieprogramma waarin leuke, gewone stellen gevolgd worden die door een relatiecoach geholpen worden om hun relatie nog spannender, beter en fijner te maken. Geen programma over grote ellende maar ook niet over alleen maar uiterlijk vertoon. Iets ertussen in. Zoals wij dus zijn ;-) Hartstikke goed idee. En dan ook graag een tijdschrift erbij in dezelfde stijl. Over gewone, hele gelukkige gezinnen of stelletjes die ons glimlachend op een doe-het-zelf-achtige manier vertellen wat ze precies hebben gedaan om hun relatie zo goed te krijgen. Zo'n foto erbij met ondertitel: "toen Willem vreemd ging" en daarnaast een foto van hoe gelukkig Ans en Willem nu zijn, na de relatie-renovatie. Alles precies uitgelegd, zodat je weet wat je kunt doen als jouw Karel op een avond thuiskomt en je zegt dat hij je iets te vertellen heeft. Of misschien gaat het artikel over John en Mariska die altijd al heel gelukkig zijn en ons best wel willen vertellen wat hun geheime recept is.

Het resultaat is minder glamoureus dan de Résidence of Eigen Huis. Ik denk meer aan een blad als 101 woonideeën. Neem het laatste nummer, verander een paar woordjes in de kop van de keukenspecial en je bent al aardig op weg: "Is je relatie niet meer helemaal naar je zin en de bodem van je creativiteit aardig in zicht? Geen paniek, een compleet nieuwe man aanschaffen is niet nodig! Ook zonder sloopwerk kun je je relatie nieuw leven inblazen. Met een paar nieuwe speeltjes, een andere manier van met elkaar praten en vrijen of een duwtje in de goede richting bijvoorbeeld. Kortom, zet je wensen op een rij, laat je inspireren en aan het werk!" liefs, Marielle

Auto's

1 juli 2006

Afgelopen week ben ik met man en zoon op bezoek geweest bij een hele rits autodealers op zoek naar een nieuwe auto.

Ik kwam al snel tot de conclusie dat een auto uitzoeken zoiets is als schoenen kopen. Je vindt het ideale paar nooit of loopt er in de eerste winkel al tegenaan! De eerste auto waar ik in ging zitten zat geweldig en ik werd helemaal blij van al die handige opbergvakjes die zo van pas komen tijdens vakanties enzo. Hij was mooi, hoog, glom, zat lekker, was praktisch en ook nog eens modern zonder al te trendy te zijn. Kortom: precies zoals een paar geweldige schoenen!

Na ik weet niet hoeveel en wat voor een auto's allemaal wist ik het niet meer. De nummer één bleef de allereerste maar als het goedkoper moest dan werd het een soort mist in mijn hoofd. Ja, inderdaad; precies alsof je nog meer schoenen moet passen van jezelf omdat dat eerste paar toch wel erg duur was en misschien vind je iets wat net zo leuk is maar dan goedkoper! Niet dus! Ik dacht dus okee, even proefrijden, kleurtje uitzoeken, leuk snufje erbij bedingen voor een leuk prijsje en dan naar huis! Maar nee. Er was nog een hele lijst met erg leuke en volgens allerlei websites erg goede auto's en die moesten we ook allemaal even gaan passen.

"Een auto uitzoeken is dus ook een beetje alsof je een nieuw geurtje uitzoekt.", zei ik tegen een autoverkoper die me vol ongeloof aankeek. "Weet je, als je te veel luchtjes ruikt dan zit je neus vol. Zo is het ook met auto's!"

Ik heb trouwens wel meer mutsige Marielle-opmerkingen gemaakt. Bij een geweldig mooie auto ("echt een fijne wagen") liep ik direct naar de achterklep om die open te gooien om na één blik op te merken dat er niet eens genoeg ruimte achterin was voor onze wekelijkse boodschappen, laat staan een ritje naar de Ikea of op vakantie!! Na even het interieur bewonderd te hebben van een soort terreinwagen vroeg de verkoper wat ik van de auto vond. Ik riep uit het raampje dat ik er niet uitdurfde om naar de buitenkant te gaan kijken... "Ik weet zeker dat ik deze auto nooit zal vinden in onze straat. Als ik op de sleutel druk en de lichten gaan knipperen dan geloof ik vast nog niet dat dit echt onze auto is en dat ik echt hierin moet gaan rijden!" Verbouwereerd en een beetje beledigd keek de verkoper me aan.

En nu ben ik dus verliefd op een auto. Op V. En eigenlijk ook een beetje op F. Maar ja, F. is nog niet beschikbaar met automaat en hij is eigenlijk ook wat duur en misschien wel een beetje tè hip enzo. Je kent het type wel. Eigenlijk meer iets voor een keertje tussendoor. Omdat hij zo hip is en zo stoer vertrouw ik hem niet zo. Volgens mij laat hij me zo zitten een keertje. Net als je denkt dat alles goed gaat, net als je denkt dat dit een blijvertje is. Terwijl V. er eentje is waar je op kan bouwen! En ook nog eens leuk om te zien ;-)

liefs, Marielle

Sexy moeder

1 juli 2006 (column voor Mama's)

Heel lang geleden, elf en een half jaar om precies te zijn, werd ik moeder. Daarmee werd ik ook 'mevrouw', dacht ik, en dat betekent dat je dan lief moet zijn en zorgzaam en begripvol en meelevend en serieus en verstandig. Van alle vrouwen die ik in me had moest er één verdwijnen: mijn sensuele vrouw. Zij werd verbannen. Ze was lastig, vonden de andere vrouwen. Zij dacht niet na, ze deed maar raak en dat kon nou echt niet meer. Er moest gezorgd en verzorgd worden en er moest netjes gedaan worden en volwassen want er moest een zorgzame vrouw en moeder zijn en het was al moeilijk genoeg met die bekkenproblemen en pijn om dat voor elkaar te krijgen. Er was geen plaats voor spelletjes en seks.

Stom eigenlijk dat die andere vrouwen in mij niet begrepen dat die sensuele vrouw juist meer ruimte moest krijgen. Want daardoor zouden ze zich allemaal gesterkt en bevestigd voelen in hun kracht en schoonheid en zou er ondanks de pijn en moeite genoeg energie zijn om dat moederschap aan te kunnen en alles zou er ook nog eens een stuk plezieriger op worden ook. Niet in de laatste plaats voor mijn partner P. ;-)

Er ging een behoorlijke tijd overheen voor ik dat doorhad. Voordat ik in de gaten kreeg dat juist mijn seksuele energie mijn levensenergie was. Dat ik altijd zo moe was en het allemaal zo zwaar vond, dat was niet omdat ik nu moeder was en omdat het moederschap zo zwaar was, maar omdat ik niets meer deed aan seks. Nou ja, af en toe dan. Als het goed voelde. Als P. een week lang van alles voor me had gedaan. Als hij dagenlang aandacht aan me besteed had en had geluisterd naar mijn verhalen over hoe zwaar elke dag wel niet was geweest. Dan, heel soms, wilde ik wel vrijen. Maar dat het dan spetterde en sprankelde? Nee, niet echt.

Gelukkig belandde ik door P. in een Tantraweekend. Een weekend waarin heel veel kwartjes vielen. Waarin ik vooral voelde dat ik mezelf heel lang veel tekort had gedaan en P. zeker. Een weekend waarin ik voelde dat ik kon stromen, kon bruisen. Waarin ik weer opnieuw kennismaakte met die seksgodin in mij: die hele zachte kwetsbare vrouw en die hele interessante bitch. Toen al die kwartjes waren gevallen en ik stralend en dolverliefd op mezelf, op P. en op het leven weer thuiskwam besloot ik dat ik die sensuele vrouw voortaan de eerste plaats zou geven in mijn leven. En de andere vrouwen in mij genieten mee.

Heel soms sputtert er nog eentje tegen, die zegt dat het niet zo hoort, dat je zoiets niet doet...! Je bent een moeder! Ja, denk ik dan, ik ben een moeder. Maar wel een blije, energieke en vooral sexy moeder! ;-)

liefs, Marielle

Verstikking van de moeder

30 juni 2005 (column voor Mama's)

Wist je dat het vrouwelijk orgasme vroeger als iets volledig a-seksueels werd gezien? Er zijn geschriften van artsen gevonden uit het midden van de zeventiende eeuw waarin melding werd gedaan van bijzondere ziekten bij vrouwen. Zij schreven over 'praefocatio matricis' oftewel 'verstikking van de moeder': onrust, slapeloosheid, nervositeit, een zwaar gevoel in de buik en een constante vochtige vagina... De oplossing voor deze kwaal, het masseren van de genitaliën door een vroedvrouw of arts, werd al beschreven in werk van Hippocrates. Vele artsen in de eeuwen daarna hebben hier ook onderzoek naar gedaan en kwamen telkens met dezelfde remedie.

Dat masseren van de vrouwelijke geslachtsdelen was natuurlijk een vervelend klusje voor de arts. Soms duurde het heel lang voordat het lichaam zich overgaf en de spanning die daar vastzat eindelijk loskwam. Daarom werden er door de eeuwen heen allerlei methoden en apparaten bedacht die het werk wat makkelijker konden maken, zodat een arts meer patiënten op één dag kon 'behandelen'. Waterstraal-apparaten en door stoom aangedreven manipulatoren werden geleidelijk aan vervangen door elektrische vibrerende apparaten die steeds handzamer werden. Eind negentiende eeuw werd er open en bloot geadverteerd voor doe-het-zelf kits met allerlei hulpstukken, zodat vrouwen zichzelf van spanningen, hysterie en ander leed konden afhelpen.

Freud was de eerste die officieel de link legde tussen die ontlading van het lichaam bij vrouwen en een seksueel orgasme. Na deze ontdekking werd de zo lang beproefde behandeling ineens taboe - en de fijne apparaten die je zelf kon kopen verdwenen al snel uit de advertentiepagina's. Nu het over seks ging moest het maar anders opgelost worden. Een seksueel orgasme was volgens Freud pas echt als dat tijdens de gemeenschap gebeurde.

Stel: je bent alweer een tijdje single. Het is lente. De zon schijnt. De vogeltjes vliegen af en aan naar hun nestjes, verliefde paartjes lopen op straat hand in hand of staan zoenend afscheid te nemen van elkaar. Jij loopt met de kinderen naar de ijsboer voor het eerste ijsje en je voelt een kriebel. Jij wil ook wel weer eens. Die kriebel wordt steeds heviger. Je wordt steeds onrustiger. Je wordt ook bozer en chagrijniger. Je krijgt hoofdpijn en buikpijn en een enorme stressnek. Je loopt de hele dag te tieren, je slaapt onrustig en je bent niet meer te genieten.

Eindelijk ga je dan naar de dokter. Ah, zegt de dokter, ik zie het al. Een duidelijk geval van 'praefocatio matricis'. Kleedt u zich maar even uit. Je moet op de behandeltafel gaan liggen met je benen in de beugels en de dokter komt naar je toe met een vreemd, zoemend elektrisch apparaat. Daarmee raakt hij je 'daaronder' aan... na een paar minuten al voel je van alles hevig samenknijpen en daarna voel je een geweldige, diepe rust.

Helemaal ontspannen stap je weer naar buiten. Je kunt er weer even tegenaan. Je buik doet geen zeer meer, je hart klopt normaal en je ergert je ineens niet meer zo aan al die verliefde stelletjes op straat. Thuisgekomen bereid je een heerlijke maaltijd voor je kroost en kijkt tevreden naar ze. De volgende dag arriveer je stralend op je werk. Je bent helemaal gelukkig. Je weet absoluut niet wat er nou precies is gebeurd bij de dokter, maar alles is weer helemaal goed. En voor het geval het straks weer minder goed gaat heb je alvast een afspraak voor volgende week gemaakt.

Jammer hè, dat Freud ons ontdekt heeft!

liefs, Marielle

Vasthouden of loslaten

1 juni 2006

Twee weken geleden ben ik weer naar een tantra weekend geweest. Ik had een stiekem verlanglijstje met wat ik allemaal wilde leren. Maar zoals vaak het geval was het ook deze keer weer belangrijker om iets af te leren en los te laten dan om iets bij te leren en vast te houden! ;-)

Zo bang ben ik elke keer weer als ik iets nieuws ga doen. Ik wil wel veranderingen aanbrengen in mijn leven en het nog leuker maken dan het al is. Meer leven vanuit mijn hart in plaats van dealen met allerlei onvrijheden. Maar toch ben ik telkens weer bang om kwijt te raken wat ik verworven heb. Grappig dat ik jaren geleden - nog helemaal depressief en zielig - met P. meeging naar mijn eerste tantra weekend omdat ik bij de gedachte dat hij met andere vrouwen 'dingen' zou moeten doen helemaal gek werd van jaloezie. Nu, jaren later, ervaar ik weer angst - maar dan om hem of om wat wij samen hebben kwijt te raken.

Het is allemaal niet erg logisch natuurlijk. Maar de meeste angsten zijn natuurlijk niet logisch. Tot nu toe komen we ieder weekend wat we samen of afzonderlijk doen verliefder op het leven op onszelf en op elkaar terug dan dat we er heen gingen! ;-)

Het loslaten van angsten, zowel irrationele angsten als 'gegronde' angsten gaat me steeds beter af. Ook het loslaten van een dwanggedachte als "Hij moet bij mij blijven want anders..." gaat me erg goed af tegenwoordig. Ik laat deze gedachte dan ook regelmatig los. ;-))

Heel verliefd, tevreden en gelukkig kwamen we die zondag thuis. We hebben in ons favoriete restaurant de goede afloop gevierd. Drie dagen daarna mochten we een bruiloft bijwonen van een vriend van P. In de kerk kregen we een bekend maar nog altijd bijzonder verhaal te horen wat helemaal beschreef wat voor ons en blijkbaar ook voor het bruidspaar erg belangrijk is in het huwelijk.

Het verhaal gaat over een aanstaande bruid die samen met haar moeder op het strand loopt op de avond voor haar trouwdag. Zij vraagt haar moeder hoe het haar gelukt is om haar man aan zich te binden. Hoe het komt dat haar man, de vader van de bruid, nog steeds voor zijn vrouw kiest en niet vreemd is gegaan of is weggelopen. Het meisje maakt zich zorgen of haar aanstaande man wel altijd bij haar zal willen blijven. De moeder geeft geen antwoord maar bukt en pakt met elke hand een flinke hoeveelheid zand van het strand. Haar ene hand knijpt zij steeds steviger samen waardoor het zand tussen haar vingers doorsijpelt en er bijna niets overblijft. Haar andere hand houdt zij helemaal open met de palm naar boven gericht zodat het zand in een kalm bergje blijft liggen op haar hand. Zij kijkt haar dochter aan en zegt: "Dit is mijn antwoord, mijn dochter."

liefs, Marielle

Seks op mijn voorhoofd

1 mei 2006 (eerste column voor Mama's)

Afgelopen zomer stond ik op de wijkmarkt van mijn buurt in Utrecht. Voor het eerst deed ik daar aan mee met mijn bedrijf. Het voelde als een soort 'coming out'. Waarom? Omdat ik een niet erg alledaags beroep heb. Ik noem mezelf vaak een 'coach voor vrouwen', maar eigenlijk ben ik een seks- en relatiecoach. En als ik dan dus op een markt sta met mijn flyers, versierd met één van mijn schilderijen (van een blote vrouw...), dan lopen de mensen met een grote boog om mij heen. Alsof ik het woord 'seks' op mijn voorhoofd heb staan!

Heel dapper kwam een bekende uit de straat op mijn kraam af, met zijn kinderen. Zijn vrouw was al doorgelopen. De schaal met lekkere chocolaatjes had zijn werk gedaan: kinderen lokken zodat de moeders een excuus zouden hebben om even voorzichtig te snuffelen. Dit keer had ik een vader gevangen. Hij keek aandachtig de print-outs van mijn website door en zuchte: "Dat zou mijn vrouw nu ook eens moeten doen....maar ja!" en nam nog maar een chocolaatje. Hij was verbaasd dat hij niet op de hoogte was van mijn werkzaamheden. Ik vroeg hem of hij al gezien had hoe de mensen reageerden op mijn aanwezigheid en voorzichtig begon hij om zich heen te kijken. Alle vrouwen hadden last van plotselinge haast of zagen ineens iets heel interessants aan de overkant. Hij lachte en zei me dat ik nog een hoop te doen had in de wijk.

Een half jaar later, afgelopen weekend. Samen met Joyce ('mijn partner in crime') ben ik op de Onkruidbeurs om onze workshop Strip je Vrij te promoten. Al terwijl we onze stand aan het opbouwen zijn gaat er een geroezemoes door de hal:"Pssst... stripjevrij... seks... vrouwen... psssst... giechel..". En dat zijn dan nog maar de deelnemers! :-)

Natuurlijk hebben we weer een grote schaal met chocola. Sensualiteit is tenslotte ook lekker eten. Dit keer zijn er niet zoveel kinderen maar wel veel vrouwen die alleen om die chocola de stand durven te bezoeken. "Even een chocolaatje hoor, verder niets!" Veel haastige vrouwen die ab-so-luut niet willen kijken - soms met mannen die dat (daarom?) juist wèl doen, maar dan op een onbeschaamde manier, alsof we ons prostitueren in die stand. Vrouwen op een afstandje die giechelen en wijzen. Mannen die komen discussiëren waarom onze workshop alleen voor vrouwen is en dat discriminerend vinden... Lees: mannen die het woord 'seks' op ons voorhoofd lezen en daar vooral dichtbij willen zijn.

Gelukkig zjin er op de beurs ook moedige en vrije vrouwen die nieuwsgierig met ons beginnen te praten. Juist de jongere èn de wat oudere vrouwen zijn erg enthousiast. De moeders van dertig-veertig jaar blijven wat achter. Ik hoor sommige honend roepen dat ze daar veel te oud voor zijn: "Hahahaha, dat is wat voor..., ik heb dat niet nodig!"

Het gaat steeds beter, ik lach erom. Ik maak grapjes met de verlegen vrouwen, maak me kwetsbaar zodat zij zien dat ik ook gewoon een vrouw ben die toevallig wat makkelijker over seks praat. Terwijl zij weer makkelijker kunnen praten over marketing, logistiek of bijvoorbeeld transpersoonlijke astrologie. Ik ben me bewust van wat ik uitstraal: zekerheid, plezier, in contact met mijn lusten, vrouwelijkheid en .... seks.

En vooral dat laatste staat met grote letters op mijn voorhoofd zodra ik me voorstel, zodra mensen vragen naar wat ik doe, zodra ik in een blad sta met mijn cursus, zodra ik een column schrijf onder de naam "Lust & Liefde". Ik schrijf het tegenwoordig maar zelf met mooie krullen op mijn voorhoofd dan heb ik er zelf ook wat plezier aan!

liefs, Marielle

Trouw

15 april 2006

Het is zover. Na bijna zestien jaar samen met P. ben ik een vrouw geworden die hem 100% trouw is.
Trouw tot op het het bot.

Nou moet je weten dat ik vroeger nogal een losbol was. Tussen mijn zestiende en mijn eenentwintigste heb ik heel erg veel vriendjes gehad. Echt heel veel. Ik stond toen al behoorlijk in contact met mijn lusten en verlangens, zou je kunnen zeggen. Ik had altijd mijn ogen open om te zien of het gras ergens anders niet groener was. Toen ik eenentwintig was en P. tegenkwam wist ik dat dit gras heel groen was en dat ik beter aan mezelf kon werken om het gras beter te leren waarderen, ook al is het soms wat droger of kaler. ;-) Je blijft anders tenslotte dezelfde koe in steeds een andere wei, hahaha.

Ik besloot dus trouw te blijven omdat ik P. niet wilde kwetsen en niet kwijt wilde raken. Ik wist dat dit een bijzondere man was. Ik heb mezelf dus geleerd om mezelf bij de les te houden. Om niet meer zo om me heen te kijken en geen dubbele boodschappen meer uit te stralen. Zodra een man een praatje met me maakte en ik voelde dat hij een meer dan normale interesse had begon ik gemoedelijk met hem te praten over kinderen. Of hij die ook had. Of ik zei: "Goh, dat is leuk! Dat doet mijn man nou ook altijd!" En dan was het meteen duidelijk voor hem waar hij aan toe was. En ik hoefde dan niet meer bang te zijn dat ik te ver zou gaan.

Natuurlijk heb ik dat niet meer nodig. Ik ben nu een verstandige vrouw die prima ingewikkelde situaties aankan. Denk ik. Maar ik doe het nog steeds. Kom ik een leuke man tegen, echt een enorme spetter die naar me zit te lonken en leuke complimentjes maakt, begin ik al in de tweede zin over mijn man. Binnen vijf minuten heeft hij dan een andere prooi gezien en laat mij achter, terwijl ik denk: "Jee, Marielle, had je daar nou niet een half uurtje mee kunnen wachten zodat je hier nog een béétje lol aan had gehad?"

Ik ben tegenwoordig zelfs trouw in mijn dromen! Dan droom ik bijvoorbeeld dat ik een geheim agente ben aan boord van een ruimteschip. We zijn op weg naar een ruimtestation en er zijn gevaarlijke mannen aan boord. Hele gevaarlijke mannen die ik in de gaten moet houden. Dat gaat natuurlijk het best als je heel dicht bij zo'n gevaarlijke man bent. Echt heel dicht bij... ;-) Dus dan ben ik aan het zoenen met die aantrekkelijke gevaarlijke man en het wordt een beetje warm overal en erg lekker en dan voel ik handen op mijn dijen en dan richt ik me in mijn droom verschrikt op en zie dat ik gelukkig mijn spijkerbroek aan heb. Pfff. Gelukkig maar. En dan word ik wakker. "Gelukkig maar????" denk ik dan. "Waar ben ik mee bézig?"

In een andere droom loop ik al zoenend door Utrecht op zoek naar een rustige plek om samen met deze mooie man wat 'tijd' door te brengen. Ineens draai ik me om naar hem en trek ik mijn portemonnee tevoorschijn met foto's van man en zoon."Kijk, dit is nou mijn man. En dit is mijn zoon. Leuk hè! Ben jij ook getrouwd?" Ongelooflijk toch?

Vanochtend werd ik wakker en vroeg ik P. naar zijn dromen van die nacht. Hij had heerlijk erotisch gedroomd en van alles meegemaakt. Ik was boos. Heel boos. Jaloers ook. Niet eens omdat hij over andere vrouwen en niet over mij had gedroomd maar omdat ík dat niet kon. Omdat ik zelfs in mijn dromen bezig ben te beschermen wat ik heb. Ik las laatst dat vrouwen die gelukkig zijn in hun relatie vaak vervelend dromen. Dat zou dan komen omdat ze onbewust bang zijn om het goede wat ze hebben kwijt te raken.

Ben ik eindelijk gelukkig in de liefde, krijg ik dat weer! Er is voor mij dus ook nog genoeg te doen om helemaal seksueel bevrijd te worden ;-)

liefs, Marielle

Mooi

1 april 2006

Heb je dat wel eens?
Dat je in de spiegel kijkt en denkt: "Oh jee, ik ben vandaag veels te mooi om iets te gaan doen!"
Ken je dat?

Dat je je dan opmaakt en alles lukt perfect; wat je ook doet je wordt er alleen maar nòg mooier van.
Je kleren zitten als gegoten. Wat je ook aantrekt het staat je geweldig!
Je haar zit geweldig, zomaar vanzelf.
Je kijkt in de spiegel en je ziet alleen maar zonlicht.

Dat het vreselijk mooi weer is en de vogeltjes zingen en je hebt heel veel werk maar...
je bent zooo vreselijk mooi vandaag dat je wel naar buiten moet.
Je moet jezelf laten zien aan de wereld.
Je moet de verveelde mensen wakker maken.
Je moet de chagrijnige mensen weer laten lachen. Dat moet nu echt.
Heb jij dat ook wel eens?

Ja?
Wat fijn!

Nee?
Wat jammer!

Misschien ben ik een beetje doorgeslagen en doe ik mijn eigen oefeningen te vaak....
Misschien ben ik wel verblind door mijn liefde voor het leven en de liefde voor mijzelf...
Misschien heb ik mezelf een beetje veel geïdentificeerd met de Godin die Peter in mij ziet..
Misschien ook niet.
Misschien hoort het eigenlijk zo voor mij.
Misschien ben ik wel precies goed zo.

Probeer het eens een keer.
Kijk in de spiegel en zie jezelf. Kijk in je ogen en zie jouw sensuele vrouw, jouw godin, jouw innerlijke schoonheid.
Voel die schoonheid stralen in je. Laat het groot worden, steeds groter.
Totdat je je schoonheid voelt stralen door heel je lichaam en zelfs daarbuiten als een wolk om je heen.
Kijk naar jezelf.
Oh wat ben je mooi!

Weet je, je bent vandaag zo mooi! Veels te mooi om nuttige dingen te doen. Veels te mooi om achter je bureau te zitten. Veels te mooi om te stofzuigen.
Je bent vandaag als de zon; je moet naar buiten om te stralen!
Ga maar mee met mij!

liefs, Marielle

Sabotage

21 maart 2006

Door alles wat ik afgelopen achttien jaar heb gedaan en meegemaakt heb ik mezelf goed leren kennen. Mijn buien, mijn maniertjes veranderen natuurlijk wel maar het voelen aankomen blijft hetzelfde en is steeds beter te doorzien. Dacht ik.

Natuurlijk wist ik vorige week al dat ik deze week mijn menstruatie zou hebben. En meestal denk ik dan ook aan wat er in die week op de agenda staat en of dat niet verplaatst kan worden naar een paar dagen later of eerder. Meestal doe ik dat wel. Dacht ik.

Ik ben dus niet op mijn best. Ongesteld is een understatement. Schuursponsjes en poetsdoeken trekken mijn aandacht: het huis moet glimmen en netjes zijn. Ik sleep mezelf door de dag met mijn opgezwollen lijf. Mijn gezicht vertoont een vriendelijke, iets geforceerde glimlach en ik roep wat in het rond tegen mijn mannen over opruimen, niet knoeien en dat als ze eten willen dat ze daar dan best zelf uit kunnen komen. Ik wil best wel koken hoor maar dan wordt het heel vies want ik heb helemaal geen zin in eten, dus zorg maar voor jullie zelf en geef mij maar een bord kippensoep ofzo.

Alle apparaten die ik aanraak gaan gekke dingen doen of gewoon helemaal niets. Maar als ik dat boos aan Peter wil demonstreren als hij thuiskomt dan doen ze het ineens weer wel. Ik kan minuten staren naar een artikel in de krant en dan nog niet weten waar het over gaat of naar het scherm van mijn computer in de hoop dat er vanzelf woorden op zullen verschijnen als ik mijn nieuwsbrief moet schrijven.

Waarom gebeurde me dit nu gisteren? Waarom heb ik dat opname-apparaatje niet beter uitgetest vóór die coaching-cliënt kwam? Waarom heb ik nu weer geen boodschappen van te voren gedaan zodat ik niet met dat opgezwollen lijf hoef te verzinnen wat we moeten eten? Waarom heb ik die nieuwsbrief nou niet wat eerder geschreven voordat ik in die merkwaardige, naar binnen gerichte poetsvrouwen-bui kwam? Ik wist toch vorige week ook al dat deze week er zo uit zou zien?

Ik had toch alles beter kunnen voorbereiden zodat ik deze paar dagen lekker niets had hoeven doen. Gewoon lekker op de bank met een paar afleveringen van Lost (mijn laatste verslaving) en een paar potten thee. Gewoon het eten dat ik vorige week al extra had klaargemaakt en ingevroren uit de diepvries halen en in de oven schuiven. Gewoon op het knopje Send drukken van het mail-programma en mijn kant en klare nieuwsbrief versturen. Gewoon rust, kalmte en wijze vrouw uitstralen met een vriendelijke, verlichte glimlach op mijn gezicht.
Waarom nou niet?

Sabotage.

Door alles wat ik afgelopen achttien jaar heb gedaan en meegemaakt heb ik mezelf goed leren kennen. Een maniertje wat ik al heel lang heb maar telkens weer vergeet was ik nu ook weer vergeten. Ik kan mezelf heel goed saboteren! Binnenkort heb ik een gesprek met iemand die me gevraagd heeft op haar website een rubriek over seksualiteit en relaties te vullen. Daarnaast zijn Joyce en ik een boek aan het schrijven over Strip je Vrij en nu heeft zelfs een echte uitgever belangstelling getoond. Kortom, hoog tijd om aan mezelf te bewijzen dat ik echt niet kan schrijven! Hoe doe je dat? Eerst ga je vakantie houden, want dat heb je echt verdiend met al dat harde werken. Dan krijg je PMS en ben je veel te zielig. En dan word je ongesteld. Tja. Niets aan te doen. Terwijl ik had kunnen bedenken dat ik misschien beter wat vooruit zou kunnen werken, zeker gezien de druk die ik mezelf opleg met schrijven door die recente ontwikkelingen op het schrijverspad ;-)

En als je dan met je menstruatie-hoofd voor je pc gaat zitten en je moet iets intelligents gaan schrijven van jezelf, iets waar iedereen nog weken over praat, iets zo geweldigs dat het van het scherm afspettert, ja dan gebeurt er natuurlijk helemaal niets!

Zo zat ik dus gisteren achter de pc me af te vragen wie ik nou helemaal was. Wat ik dan moest met een hele rubriek als ik zelfs te stom ben om een nieuwsbriefje te schrijven. Dat Joyce dat boek maar alleen moest schrijven want aan mij heeft ze toch niets.

Gisterenavond diep adem gehaald en mijn nederlaag en sabotage toegegeven aan mezelf. Lekker met thee en een dekentje mezelf op de bank geïnstalleerd met een paar afleveringen van Lost. Heerlijk!

Vandaag lekker rustig aan begonnen met koffie met een lieve vriendin met goede ideeën en kritieken en zie hier: je hebt toch nog een nieuwsbrief van mij ontvangen op 1 maart.

Weer wat geleerd. Hier trap ik nooit meer in!
Denk ik....

liefs, Marielle

Valentijn

1 februari 2006

Februari. Echt geen maand voor mij. Winter vind ik heel erg en februari vind ik het allerergst. Maar vandaag scheen de zon, heerlijk. En ik wist geen onderwerp voor mijn nieuwsbrief.

Eigenlijk wist ik teveel onderwerpen, zoals wel vaker het geval is. Afgelopen vrijdag was bijvoorbeeld de allereerste Club Moem avond. Wat een prachtige vrouwen bij elkaar die samen allemaal fantastische dingen gaan neerzetten dit jaar! Twee groepen van Strip je Vrij zijn afgelopen maand gestart en er is al flink wat aan het broeien bij de dames. ;-) En 10x Meer Plezier houdt ook weer veel fanatieke vrouwen bezig. Ze stralen als koninginnen en kunnen niet ophouden met opscheppen, deze groep glorieuze pretmakers ;-) Maar waar zal ik dan over schrijven? Over vrouwen die zich niet mooi vinden? Over vrouwen die niets weten te verzinnen als ik ze vraag om op te scheppen? Over de pijn die ik tegenkom bij vrouwen? Over de triomfen die ik soms mee mag vieren? Ik weet het niet, het tolt in mijn hoofd en er zit eerder een boek in dan een column... ;-)

Er is gelukkig een therapie voor moeilijke beslissingen, voor het oplossen van grote en kleine problemen, tegen stress en nog veel meer: shoppen!! Werkt altijd voor mij! ;-) Shoppen helpt! (Sex ook naar het schijnt maar daar zit ik helemaal niet op te wachten zo midden op de dag en is toch leuker met een partner en die heb je ook niet altijd bij de hand ;-) Winkelen dus voor mij! Ik word vrolijk en krijg meer energie. Problemen lijken geen problemen meer en stress is spoorloos. Ik hoef echt niet zoveel te kopen, daar gaat het niet om. Het gaat om jezelf verwennen met iets leuks en liefs en helemaal speciaal voor jou. Jezelf iets geven omdat je van jezelf houdt.

Ik houd van mij en vond dat ik iets vrolijks verdiende voor als de zon weer verdwijnt en het gewoon weer echt winter is. Ik bedacht dat snuffelen in de uitverkoop me misschien een fleurig bloesje zou kunnen opleveren wat ik anders nooit zou kopen en dan naar de Douglas ofzo om mooie kleuren oogpotloden te kopen. Elke dag een kleurig lijntje doet ook wonderen voor mijn humeur ;-)

De hele stad, werkelijk waar, de hele stad hangt helemaal vol met hartjes!!!! Rode, roze en paarse hartjes in alle maten, geuren en kleuren me tegemoet waar ik ook kom. Valentijnsdag. Ik heb wel iets met hartjes. Vanaf dat ik klein was houd ik wel van glitters, hartjes enzo. Als ik nu in een speelgoedwinkel kom en snuffel op de afdeling voor kleine meisjes word ik helemaal gek en wil ik alsnog al die dingen voor mezelf gaan kopen. Al die mooie toverstafjes, glitterschoentjes, opplaknagels etc. Heerlijk, echt waar. Misschien is het maar goed dat ik geen dochter heb want dan zou ze vast heel stoer zijn ( zoals mijn moeder ;-) ) en dan natuurlijk daar helemaal niets van willen weten!

Voordat ik het wist struinde ik in de Bijenkorf op zoek naar een mooi kadootje voor Peter. Want dat moet want het is bijna Valentijnsdag....?

Allemaal troep natuurlijk, en Peter vindt kadootjes echt vreselijk, behalve als ik zelf iets maak of..... Hé, idee! Ikzelf ben natuurlijk een heel erg mooi kado. Het allermooiste kado wat hij zich maar wensen kan. Dus nou heb ik alleen nog een leuke verpakking nodig. Zoiets als deze zijden tuniek...en die mooie oogschaduw met heel veel glitters en nog meer oogschaduw met nog meer andere glitters en deze knalkleurige oogpotloden....... ;-)

Dat wordt een hele leuke Valentijnsdag.

liefs, Marielle

Beloven en niet voornemen

1 januari 2006

Elk jaar weer hoor ik mensen om me heen op 31 december hun goede voornemens noemen. Ik verbaas me elke keer weer daarover. Altijd zijn het van die voornemens die gedoemd zijn voornemens te blijven. En 'voornemen' vind ik eigenlijk ook maar een stom woord. Wat is dat nou eigenlijk, een voornemen. Je neemt je voor iets te gaan doen. Je kunt het dus net zo goed ook niet doen. En dat verklaart meteen waarom dit zinloos is. Voornemen is zinloos. Je 'neemt je voor' iets in je leven te veranderen. Gezonder, sportiever gaan leven. Vroeger naar bed, stoppen met roken, minderen met alcohol. In de eerste week van januari lukt dat nog wel; daarna vervagen de voornemens steeds meer, tot ze weer tevoorschijn mogen komen als het jaar voorbij is.

Als je echt iets wilt veranderen in je leven moet je je dat niet voornemen maar dan moet je dat gaan doen. Een afspraak maken met jezelf en jezelf beloven daar trouw aan te blijven. Als je weet dat je jezelf heel goed voor de gek kunt houden, zoals ik dat zelf heel goed kan, dan is het handig om een contract te maken met jezelf. Compleet met beloning als het goed gaat en straf als je het contract verbreekt. Door jezelf net zo serieus te nemen als je een ander zou doen geef je jezelf ook wat je verdient. Verbind data en tijdstippen aan je contract. Zeg niet dat je in het nieuwe jaar gaat sporten, maar schrijf in je contract bijvoorbeeld dat je elke maandagochtend van 9:00 uur tot 10:00 naar yogales gaat bij de sportclub om de hoek. Dat zijn dingen waar je jezelf moeilijk mee voor de gek kunt houden. Hier is niet onder uit te komen. Als je je gesteund hierin wilt voelen dan ga je samen met een vriendin en je laat haar ook die belofte doen aan zichzelf.

Misschien wil je stoppen met roken? Prik een datum en een tijdstip waarop je je laatste sigaret rookt en geniet ervan. Reken uit wat je gaat besparen door niet meer te roken en doe iets leuks met dat geld! Geef het uit aan iets waar je blij van wordt en wat je zal missen als je daar geen geld meer aan uit kan geven als je weer gaat roken. Ikzelf ben gestopt met roken omdat het niet alleen ongezond is maar vooral ook omdat ik ijdel ben ;-) Mijn poriën werden grover en ik had vaak puistjes en mijn huid zag grauw. Al het geld wat ik opmaakte aan sigaretten ben ik gaan besteden aan luxe, lekkere, zachte gezichtcremes en lotions en scrubs en maskertjes enzo. In plaats van mezelf lelijker en ongezonder te maken, maak ik me elke dag mooi, en ik zou mijn tutspullen niet meer willen inruilen voor een pakje sigaretten!

Ik denk dat beloven belangrijker is dan voornemen. Een voornemen kan je laten, maar een belofte moet je bréken. Dat klinkt dan toch erger, vind je niet? "Wat je belooft moet je doen!", dus beloof ook alleen maar dingen aan jezelf die je ècht wilt en ook echt kùnt waarmaken. Maak het niet te moeilijk voor jezelf en maak ook geen lange lijst. Met elke belofte aan jezelf die je waarmaakt word je weer een beetje meer baas over je eigen leven. Doe het met liefde en compassie voor jezelf.

En bedenk ook dat je dat niet alleen hoeft te doen. Vraag steun aan je partner, huisgenoten of vriendinnen zodat ze weten wat je jezelf hebt beloofd en je kunnen helpen om die belofte aan jezelf waar te maken. Als je steviger steun nodig hebt, dan kan ik je misschien helpen als coach: het hoeft niet altijd over sex te gaan :-), ik kan je helpen om veranderingen aan te brengen in je leven of je werk. Om je te steunen bij de stappen die je wilt nemen of samen met jou je leven eens op te schudden en te kijken naar wat je wilt houden, waar je meer van wilt en wat je wel zou kunnen missen.

Kortom, voor het komend jaar geen vage voornemens meer. Stap 2006 in met een krachtige belofte aan jezelf, en organiseer de support om je heen die jij nodig hebt!

Ik wens jou alles wat jij wilt en meer.
Ik wens jou onbreekbare beloften van jou aan jezelf.
Ik wens jou een relatie met jouzelf zoals jij die verdient met onvoorwaardelijke liefde, compassie en steun.
Ik wens jou zonnen en manen die jou inzicht geven en steunen en regenbogen die jou doen lachen om jezelf.
Ik wens jou creativiteit en ondeugende gedachten die zelfs jou doen blozen.
En plezier, heel veel plezier.
Omdat je met plezier als energie al je wensen kunt vervullen.

liefs, Marielle

Verlangen

1 december 2005

December is de maand van verlanglijstjes, van kadootjes, gedichten en surprises. Of je nou Sinterklaas viert of Kerst, één van deze dagen loop je zuchtend in de stad tussen al die andere mensen met een lijstje in je hand met wensen, verlangens van familie, vrienden of collega's. Je vraagt je dan misschien af waarom je dit doet. Waarom werk je nog mee aan deze onzin. Waarom moet dit nou? Misschien heb je al lang geleden besloten dat je niet meer deel uit wilt maken van deze consumptiemaatschappij en vier je geen pakjesavond meer òf je hebt met elkaar besloten het simpel te houden met misschien alleen zelfgemaakte kadootjes.

Door deze manier van wensen, verlangen en kopen zou je bijna vergeten hoe belangrijk het is om grote verlangens te koesteren, of hoe belangrijk wensen eigenlijk zijn. Het is goed om dingen te willen, te verlangen. Het is niet ondankbaar om meer te willen, je bent niet egoïstisch als je iets moois verlangt voor jezelf en het is zeker niet onbescheiden om je verlangens of wensen kenbaar te maken aan jezelf of aan je omgeving. Zolang je ook tevreden bent op dit moment, geluk kan vinden in het nu is er geen grens aan verlangen.

In een film die ik onlangs zag en die je absoluut moet zien zei de hoofdrolspeelster: "Het is prima om te verlangen! Weet je dat niets meer willen, geen verlangens meer koesteren een teken is van depressie?" (Sommige mensen denken misschien dat het een teken is van verlichting, maar die zien dat volgens mij helemaal verkeerd en kunnen misschien beter niet verder lezen ;-)

In deze film, Before Sunset (2004), speelt verlangen een belangrijke rol. Het is een vervolg op Before Sunrise (1995). In de eerste film kwamen een Amerikaanse jongen en een Frans meisje elkaar tegen in de trein in Boedapest geloof ik, en ze brengen samen een nacht door in Wenen. Zijn vliegtuig vertrekt 's ochtends en ze spreken af elkaar te ontmoeten een half jaar later op het station van Wenen. Ze zijn jong en onbezonnen en wisselen dus geen achternamen, adressen of telefoonnummers uit en weten alleen elkaars voornaam; Jesse en Céline. Ze dagen het lot uit....

En dan ontmoeten ze elkaar weer. Niet een half jaar later maar negen jaar later, in Parijs. Hij is getrouwd, heeft een zoontje en heeft zijn debuutroman geschreven, een bestseller, over die ontmoeting van toen. Duidelijk dat hij haar al die tijd niet los heeft kunnen laten. Zij heeft een vriend, de zoveelste. Ze heeft geen geluk gehad in de liefde na die ontmoeting met Jesse en heeft geprobeerd hem te vergeten wat natuurlijk alleen maar averechts heeft gewerkt. Zij zegt op een gegeven moment: "Memory's a wonderful thing if you don't have to deal with the past" ;-)

Als je ze samen ziet zie je aan alles dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Ze praten en bewegen samen alsof ze elkaar vorige week nog zagen. Maar het lijkt alsof ze niet durven toe te geven aan hun verlangen. Ze hebben al een leven en ze hebben hun kans toen gehad. Alsof ze blij moeten zijn met wat ze nu hebben en niets meer mogen of durven willen. En dan....

Oh het was huilen! De meest romantische film die ik heb gezien denk ik. Voor mij betekende deze film vooral dat je moet durven verlangen. En als je dat verlangen niet kunt vervullen dan is er niks mis mee om te verlangen dat je weer een kans krijgt en die kans dan te nemen.

Misschien een idee voor op je verlanglijstje dit jaar. Het is waarschijnlijk niet te koop en zeker te groot voor in je schoen of onder de boom, maar zo'n groot verlangen aan jezelf en aan een ander kenbaar durven maken is al een mooi kado op zich.

Fijne feestdagen en liefs, Marielle

Herfst en schaduwen

5 november 2005

Als het stormt, als het waait of als er mist is. Als ze op de radio waarschuwingen geven dat je beter thuis kunt blijven, liever niet de weg op gaan als het niet echt nodig is. Als de dagen steeds korter worden en kouder en viezer en natter. Dan...ben ik jarig. Wel vreemd dus dit laatste weekend van oktober; warm, zonnig en helder weer!

Toch was ik jarig. Maar ik had geen zin in jarig zijn. Niet omdat ik niet ouder wil worden of niet van feestjes houd. Maar omdat ik last heb van schaduwen. Hele duistere donkere schaduwen die mij vertellen over de lasten van het vrouwzijn. Die de "Bitch" in mij naar boven halen. Lange duistere vrouwen die gemeen zijn tegen iedereen die lief wil zijn, die minachtend kijken naar een goedbedoeld gebaar. Vrouwen die uithalen als wilde katten als ze gestreeld worden. Ook wel bekend als het Premenstrueel Syndroom. PMS-vrouwen dus.

Deze vrouwen nemen één dag in de maand, soms twee dagen, bezit van mij en ik laat ze. Ik omhels ze, verwelkom ze en gil, krijs en scheld met hen mee. Normaal gesproken dan. Ik blijf meestal thuis, waarschuw mijn gezin ruim van te voren zodat ze wat leuks zonder mij kunnen plannen en scheld en tier dan lekker een dagje op mezelf.

Zo'n dagje was gepland voor afgelopen zaterdag. Helaas dachten mijn vriendinnen dat ik zielig was. Dat ik het vast heel diep van binnen leuk zou vinden om toch wat aandacht aan mijn verjaardag te geven. En tegen al die lieve en goedbedoelde ideeën kon ik geen weerstand bieden. Die vrouwen, die schaduwen waren toen nog niet in zicht. Het was tenslotte toen nog niet zover. Geen vuiltje aan de lucht, alleen maar zon ;-)

En ik had het kunnen voorspellen natuurlijk, dat met dit mooie weer en die wat lagere zon mijn schaduwen beter zichtbaar zouden zijn en ook langer zouden lijken........

Daar zat ik dus. Boos, ziedend, scheldend inwendig, huilend van binnen. Kwaad op mezelf dat ik niet voor mezelf gekozen had. Dat ik niet gekozen had voor de boze vrouwen in mij maar voor die lieve vrouwen hier aan de tafel. Lekkere hapjes, champagne en hele mooie persoonlijke kadootjes konden het leed niet verzachten. Ik durfde bijna niet te praten omdat ik voelde dat er alleen maar gemene dingen uit zouden komen. Ik durfde helemaal niets en die vrouwen in mij beukten zo hard tegen mijn ziel dat ik er hoofdpijn van kreeg en misselijk van werd.

Toen die lieve vriendinnen naar huis gingen liet ik me gaan. Ik huilde en schold tegen Peter en dat luchtte op. Met een boek heb ik me teruggetrokken op de bank en de boze PMS-vrouwen werden wat rustiger. Ze hadden gewonnen. Ze hadden hun zin.

Lieve vriendinnen die dit nu ook lezen, vergeef me voor mijn gedrag, maar ik hàd dus al bezoek: van mijn donkere PMS schaduw-vrouwen. Vrouwen die ik net zo hard nodig heb als ik jullie nodig heb. Net als jullie laten zij me zien wie ik ook ben; soms een lieve attente vrouw die aan iedereen denkt en soms een hele gemene vrouw met scherpe klauwen, die alleen maar aan zichzelf denkt.

Hoe zit het met jouw schaduwen? Mogen zij er ook zijn van jou en jouw omgeving? Of stop je ze heel diep weg zodat ze zomaar ineens te voorschijn komen als je het niet verwacht? Ga eens op zoek naar ze. Huiver, lach en leer.

De herfst is een mooie tijd daarvoor ;-)

liefs, Marielle

Een jaar later

3 oktober 2005

Iets meer dan een jaar geleden ben ik begonnen met Moem in de vorm die je kent. Daarvoor was Moem een bedrijf in vormgeving en styling. Het werk was leuk, maar steeds meer begon ik te merken dat ik vooral het contact met mensen het leukst vond van mijn werk. Dan had ik het gevoel dat er iets gebeurde, iets veranderde in hun leven doordat ik ze anders liet kijken naar hun huis, hun leven of hun bedrijf. Dat ik daar deel van uitmaakte deed mij ook weer anders kijken naar een volgend project en naar mijn eigen leven en werk. Het groeien werd belangrijker dan het ontwerpen. Toen het werk ook nog eens fysiek te zwaar werd voor me ben ik er mee gestopt.

Een jaar lang heb ik mijn leven helemaal op de kop gezet, door elkaar geschud en opnieuw vormgegeven - in vrouwenworkshops, met vriendinnen en samen met Peter, mijn man. Alles wat ik tot dan toe had geleerd, had meegemaakt, had gedaan wilde ik een plaats geven in mijn nieuwe plannen maar dan op een andere manier dan ik tot dat moment had gedaan. Soms was het wel eng maar het voelde eigenlijk vooral als een grote schoonmaak. Eindelijk was er weer lucht, ruimte om te groeien, en vooral ruimte om te leven, om van alles wat het leven biedt ook echt eens te genieten.

Nu, een jaar later, voelt het nog steeds geweldig. Ik werk veel, verdien veel minder maar ben ontzettend gelukkig in mijn werk en daardoor ook weer in de rest van mijn leven. Ik merk dat mijn hulp vooral wordt gevraagd door vrouwen die hun leven of een gedeelte daarvan helemaal opnieuw vorm willen geven. Vrouwen die willen genieten van het leven en de liefde. Zoals ikzelf mijn leven en mijzelf opnieuw heb uitgevonden help ik nu andere vrouwen hetzelfde te doen met hun leven.

Door al die ontmoetingen met al deze verschillende vrouwen in de workshops, cirkels en in de coaching verander en groei ik ook. En Moem dus ook. Strip je Vrij, bijvoorbeeld, is aan het groeien. We krijgen zoveel aanmeldingen dat we met twee groepen aan de slag gaan in januari en ook door WOMEN Inc. weten steeds meer vrouwen ons te vinden. Joyce en ik werken elke week nog steeds aan deze workshop zodat deze altijd "up-to-date" is en verder maken we voorzichtige plannetjes voor een nieuwe vrouwenworkshop.....

De vrouwencirkel van Moem was iets wat door alle drukte met coaching en Strip je Vrij een beetje was blijven liggen. Ik stopte veel energie in het programma, het thema, maar de formule liep nog steeds niet lekker. Afgelopen tijd heb ik iets meer tijd vrijgemaakt om de bezem eens door de vrouwencirkel te halen. Om eens te kijken wat er gebeurt als ik alles wat ik wil dat er in zit eens in een grote pot stop en dan goed roer en lang laat pruttelen en feestelijk opdien....

Het resultaat is helemaal Moem, vandaar de nieuwe naam: Club Moem. Alles wat er nu om mij heen in de lucht hangt, alles wat ik voel, lees, hoor en zie zit er in. Ik voel dat eindelijk mijn vrouwencirkel niet meer zo zweeft in Moem. Mijn coaching, zowel privé als e-mail, en Strip je Vrij waren al die tijd wèl met elkaar verbonden door dezelfde visie. Nu de cirkel dus ook. Een cirkel waar ik me heerlijk thuis in kan voelen. Ik ben benieuwd of jij dat ook zo voelt....

En, omdat ik toch lekker bezig was, heb ik maar gelijk de bezem door mijn website gehaald. http://www.moem.nl/ oogt weer fris en vrolijk. Ik denk dat het komt omdat ik een herfstkind ben dat ik liever in het najaar een grote schoonmaak houd ;-)

liefs, Marielle

Vrouwen voor en met elkaar

1 september 2005

Linus is weer naar school, Peter weer aan het werk en ik zit op het moment ook weer hele dagen achter mijn computer, juist als het weer eindelijk mooier wordt en de zon iets te lekker op de ramen van mijn kamer brandt. Peter is zoekende en wil andere dingen in zijn werk, Linus komt doodmoe elke dag thuis en klaagt dat hij zich niet kan concentreren en vandaag werd hij ook nog uitgescholden voor "Nerd"!

Ik ga met elk van mijn mannen om de beurt op de bank knuffelen en praten over nieuwe keuzes maken in je leven. Met de een over wat wil je voelen als je werkt, hoeveel wil je met klanten bezig zijn en hoeveel tijd wil je besteden alleen, om zo samen een soort stramien op te zetten van deze nieuwe manier. Met de ander over wat er leuk is aan school en aan zijn leven nu, wat niet en hoe zou je dat dan kunnen veranderen?

Hoe ga je om met dingen die moeten gebeuren? Hoe ga je om met andere mensen en hoe zij over je denken? Hoe zorg je goed voor jezelf?

"Het komt wel goed", denk ik beide keren en ook "Wat is er gebeurd?" Het is nog niet zo lang geleden dat ik absoluut niet wist dat je zelf je leven precies zo kon maken als je zou willen. Altijd legde ik me zo ongeveer neer bij een vreselijke situatie, aanvaardde het gedeeltelijk als 'fact of life' en staarde zielig voor me uit. Genieten van kleine dingen heb ik altijd wel gekund en weten hoe je leuke dingen nog leuker kan maken ook. Maar echt kiezen voor het leven en alles wat daarbij hoort, echt kiezen om verdriet te voelen zodat je ook geluk helemaal kunt ervaren doe ik pas sinds een jaar of twee-drie!

Deze mooie les heb ik geleerd van een paar bijzondere vrouwen in een vrouwenworkshop. Vanaf dat moment voelde ik dat wij vrouwen zo ontzettend veel van elkaar kunnen leren door er gewoon te zijn voor elkaar, naar elkaar te luisteren, ja te knikken vol begrip, elkaar vasthouden als de tranen komen en samen te dansen en te lachen!

Sinds die vrouwenworkshop zorg ik er steeds voor dat ik regelmatig een vrouwencirkel bezoek of met een paar vriendinnen wat ga doen om weer even bij te tanken. De vrouwen die ik ontmoet en ook mijn vriendinnen zijn zo anders dan ik maar vaak raakt er iets op zo'n avond iets in me en kan het me op mooie gedachten brengen die weer leiden tot nieuwe initiatieven of keuzes in mijn leven.

Omdat ik zo veel profijt en plezier heb van deze manier van bijtanken en leren wil ik graag ook andere vrouwen dit laten ervaren, jou dus ;-)

Hoe is het met je, zo na de vakantie? Gaat alles weer zoals gewoonlijk? Sta eens even stil en neem eens een beetje afstand van je leven nu. Is er iets wat je zou willen veranderen misschien? Is er iets wat zeker niet lekker gaat maar waarvan je denkt dat het er nou eenmaal bijhoort? Begin dit nieuwe seizoen nou eens goed voor jezelf en kijk eens of jij je leven kunt verbeteren voor jezelf en zo ook voor je naasten die jou graag gelukkig zien en daar dan ook weer de vruchten van plukken!

Wat denk je van een najaarsschoonmaak in je leven?

• Je zou wel meer willen genieten maar hoe dan? Misschien is dan het mailcoaching programma 10x Meer Plezier wat voor jou. Samen met andere vrouwen en toch ook weer alleen nieuwe dingen ontdekken die jouw leven kunnen verrijken. Denk je dat jouw leven al leuk genoeg is? Het kan echt nog leuker, wedden?
• Zijn er dingen waar je in je eentje niet uitkomt? Je zit niet lekker in je vel; je zou je vrijer willen voelen, mooier, sterker. Misschien wil je anders staan in je relatie maar het lukt maar niet. Mail of bel dan voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek voor een persoonlijk duwtje in de goede richting.
• Zou je je wel een heel weekend lang willen storten in een grote groep vrouwen die alle onderwerpen de revue laten passeren die vrouwen maar bezighouden? Lekker debatteren, luisteren, kijken, dansen, lachen met andere vrouwen van alle leeftijden, rangen, standen, kleuren? Kom dan naar WOMEN Inc. eind september in Amsterdam. Lekker opladen!
• Je wilt dat liever doen met een klein groepje vrouwen? Je wilt graag luisteren en delen en ontdekken in een wat meer intieme sfeer? Kan ook! Kom dan naar de vrouwencirkel van Moem die ik eind deze maand weer geef. Heerlijk even weer wat anders dan anders. Even je gedachten weer op een ander spoor zetten of kijken of je al op het juiste spoor zit ;-)

Laat je verrassen en zet een stap naar jezelf. Ik ben benieuwd waar ik je zal tegenkomen!

Vakantie in Canada!

17 augustus 2005

Linus, mijn zoon, en ik op het deck van onze gehuurde cottage aan Little Kennisis Lake, Ontario.

Loungen met JJ

9 juni 2005

Met Joyce lekker loungen met sherry en sappige gesprekken op mijn balkon....heerlijk!

Knuffelen in de zon

3 juni 2005

Vrouwenworkshop

29 mei 2005

Maike is jarig (14 mei)

17 mei 2005

Vrouwencirkel over Je Moeder en Jij

13 mei 2005

Plezierboekje

9 mei 2005

Een van de opdrachten van 10x Meer Plezier is het bijhouden van een plezier-boekje om alle plezierige momenten in bij te houden en regelmatig, vooral op mindere dagen, lekker door te bladeren. Zoals je misschien wel gemerkt hebt ben ik niet zo goed in dingen bijhouden. Daarom is dit dagboek dus eigenlijk ook geen dagboek maar een af-en-toe-boek! Ik zag het zelf dan ook niet zo zitten om dit plezierboekje te maken. Elke keer als ik begon werd het een geklieder en het plezier droop er niet echt van af.

Een week geleden kwam ik op de boekenlijst van Saskia de Bruin (www.spunkysparkle.com) het boek Eat Mangoes Naked van SARK tegen. Het gaat over het vinden van plezier in alle dingen. Het is helemaal met de hand geschreven met allerlei tekeningetjes erbij. Fantastisch boek! Ik heb het gekocht en in 1 ruk uitgelezen. Geweldig! Een must om te lezen voor iedereen die plezier in het leven ook van levensbelang vindt.

En, niet geheel onbelangrijk, het heeft mij enorm geinspireerd om zelf een leuk boekje te maken van mijn plezierboekje!

Vanaf nu zal ik af-en-toe dus wat laten zien uit mijn plezierboekje.
Onderstaande bladzijden zijn van 12 mei 2005.

Klagen of vragen?

4 april 2005

Veel vrouwen (en sommige mannen) hebben heel veel moeite met vragen om wat zij nodig hebben. Zo verzint de een allerlei leuke plannetjes om gedaan te krijgen wat zij wil en de ander probeert het met klagen over wat er ontbreekt. Omdat ik toen ik jong was er heilig van overtuigd was dat ik niet een jongen mee uit kon vragen omdat hij dan zeker nee zou antwoorden heb ik eens een heel groot feest georganiseerd om die jongen te laten zien dat ik heel leuk was zodat hij me uit kon vragen!Later ontdekte ik dat ik ook best iets kon vragen als ik iets nodig had.

Ik heb gemerkt dat veel mensen (vooral mannen) erg graag heldere duidelijke vragen gesteld willen hebben. Zoals; "Ik wil graag door jou gemasseerd worden omdat ik graag je handen op mijn lijf voel en ik dat erg nodig heb nu. Heb je daar tijd voor en zin in?" Meestal krijgen ze iets te horen als: "Ik heb zo'n pijn in mijn rug, ohhhh, het gaat maar niet weg!" of "Ik voel me zo gespannen, ik kan wel een massage gebruiken!" Al die omslachtige, onduidelijke, klagerige opmerkingen duwen mensen alleen maar verder van je weg. Ze raken niet erg geinteresseerd in wat ze voor je kunnen doen.

Heldere duidelijke wensen dus. Peter (mijn man) is allergisch voor vragen om een verrassing. Hij wil eerst weten wat ik een verrassing vind en wanneer hij mij daar dan mee zou kunnen verrassen. Daarom heb ik een hele lange verlanglijst gemaakt. Daarop heb ik alles wat ik wil hebben geschreven. Er staan dingen op zoals; wakker worden van zachte strelingen, een zilveren ring met een zwarte steen, tot een hulp in de huishouding van 4 tot 20 uur per week!

Duidelijker kan bijna niet ;-)

Al die duidelijkheid heb ik onder andere van hem geleerd; Als je 15 jaar met een man samenwoont die alleen doet en geeft waar je heel precies om vraagt leer je dat dan ook heel goed doen. Ik geloof dat ik dat nu zo goed kan dat ik hem ingehaald heb!

Gisterenavond zat ik lekker onderuit op de bank naar een spannende film te kijken toen hij bij me kwam zitten met duidelijk iets op zijn hart. "Wat is er? Wat wil je?", vroeg ik. "Ehh niks, wat wil jij doen?"- Ja ik zat een film te kijken en die duurde nog wel een uur!- Ik zette de film stil en zei; "Wat is er nou?" "Ik wil wel hier blijven zitten maar ik heb last van het geluid!" Boos zette ik de film uit en wachtte zwijgend of hij nog wat zinnigs te zeggen had. Ik kreeg een preek over de verwarming die ik hoog had laten staan op mijn werkkamer en verder allemaal dingen over me heen gestort die hem dwars zaten in zijn leven. Ik voelde me aangesproken maar kon niet bedenken of en wat ik voor hem zou kunnen doen om hem beter te laten voelen. Ik werd steeds knorriger en knorriger en ben toen maar naar bed gegaan.

Vanochtend wist ik precies wat er mis ging tussen ons. Zoals ik vroeger altijd deed had hij geklaagd, geopperd en nog meer geklaagd en ik had me hulpeloos en schuldig gevoeld. Hij had geen enkele duidelijke vraag gesteld! Ik was knorrig geworden net zoals hij vroeger knorrig werd als ik moeilijk zat te doen. Ik heb hem ingehaald. Ik ben nu degene die duidelijke heldere vragen stelt.

Ik word met volle pond terugbetaald! ;-)