|
Ruimte maken H et begon met pijn in mijn buik. Vijf jaar geleden ben ik Moem begonnen omdat ik geen pijn in mijn buik meer wilde. Ik wilde alleen nog dingen doen en mensen ontmoeten en werken en leven volgens mijn eigen gevoel. het moest goed voelen, helemaal goed. En als dat het niet deed dan kwam daar die knagende pijn in mijn buik. Dat moest stoppen. Ik wilde leven en werken vanuit mijn hart en met passie. Dat lukte erg goed. Al mijn workshops en aktiviteiten liepen goed en lekker. Alles wat ik bedacht en in gang zette stroomde. Heerlijk! Tot mei. Ik was een programma aan het maken voor Moem Matinee en ik kreeg acuut buikpijn. Ik probeerde het te negeren. Moem Matinee was tenslotte leuk en helemaal vanuit mijn hart, met al mijn passie erin. Toch? Niet dus. Niet méér in elk geval. Al mijn andere workshops bracht (en breng) ik nog met evenveel passie en lust maar het vuur was weg uit de Matinees. Míjn vuur. Ik ben gestopt en kreeg meteen ideeën voor nieuwe inspirerende vrouwencursussen en cirkels die in februari 2010 zullen starten. Hoe deze andere cirkels er precies uit gaan zien kun je lezen in aankomende nieuwsbrieven. Maar mijn buikpijn dook weer op. Wat? Nog niet genoeg losgelaten? Wat nu dan? In een verhelderend gesprekje met P kwam ik erachter dat ik aan het “evalueren” ben. Mijn hele leven, zowel werk als privé. Daarnaast ben ik aan het voelen wat ik vroeger allemaal wilde doen met mijn leven en nu (nog) niet gedaan heb. Ja, ik ben 40+. Ik dacht dat het deze glorieuze vrouw wel bespaard zou blijven maar ik heb toch heus een, nu nog kleine, midlifecrisis. Hoe het verder gaat weet ik nog niet maar ik houd jullie op de hoogte! Voorlopig ga ik geen sportwagen kopen, maar ik denk wel aan een visagiecursus en heb ineens zin om basgitaar te gaan leren spelen.... Spannend hoor ;-) Om mezelf een beetje in de hand te houden heb ik nog wat aktiviteiten geschr liefs, Moem-Tip van de maand! Eén dag 'I can imagine you at forty,' she said, a hint of malice in her voice. 'I can picture it right now.' He smiled without opening his eyes. 'Go on then.' 15th July 1988. Emma and Dexter meet for the first time on the night of their graduation. Tomorrow they must go their separate ways. So where will they be on this one day next year? And the year after that? And every year that follows? Twenty years, two people, ONE DAY. Het mooiste boek over man en vrouw en relaties dat ik dit jaar gelezen heb. Ik moest hardop lachen en huilen. Hopelijk wordt dit boek snel vertaald zodat jullie het allemaal kunnenlezen. Op dit moment alleen in het engels. Maar wel prachtig engels. Eén dag per jaar lees jevanuit het perspectief van Emma of van Dexter hoe het met hen gaat. Prachtig boek voor mannen en ook voor ons vrouwen. Iets om te delen dus net als P en ik deden deze zomer. One Day Paperback / 448 pagina's |
|
apt en gedelegeerd uit mijn dagelijkse werkzaamheden en heb nu dus mijn praktijkruimte omgetoverd tot atelierruimte. Ik ga naast mijn workshops weer knippen, plakken, schilderen en alles vies maken hier. Mezelf weer inspireren, voeden, en gewoon weer lekker even met materiaal en vorm bezig zijn -- en niet meer hele dagen achter de computer. Ik voel het weer stromen, bruisen en zinderen. En ik weet zeker dat dit allemaal aankomende tijd in Moem er weer uit zal komen. Nieuwe cursussen en sprankelende vrouwencirkels, here I come! 
Klik hier als deze nieuwsbrief niet goed wordt weergegeven in je mail-programma. |